آنتی تابو

آه ه ه ه

2012-01-24T13:45:00.000-08:00

حسرت
...

نه داری و نه دست برداری

2012-01-14T13:09:00.000-08:00

گاهی خواسته هایت برآورده میشود اما نه به وقتش! زمانی که دیگر نمیخواهی و آنوقت باید تاوان آرزوی برآورده شده ات را بدهی
یعنی این چنین شانسی دارم من

گذشت ...

2012-01-13T16:42:00.000-08:00

یک آدمهایی هستن که دوست دارن غمگین باشند همه چیز هم که خوب پبش برود باز دوست دارند غمگین نشان دهند اوضاع را! من نمیدانم جریانش چیست! شاید یک جور ارضای عاطفی! دوست دارند که آدمها و اتفاقات واقعی زندگیشان را ببرند در قالب قصه های اسطوره ای! شاید بد نباشد نمیدانم اما ایراد کار از آنجا بالا میگیرد که دوست دارند بشوند خود مجنون و هرگز به لیلی نرسند. یا مثل فرهاد که عاقبت داستان سهمی نداشت از شیرین!

من اما یاد گرفته ام در واقعیت زندگی کنم. همیشه نه به شیرینی قصه هاست و نه به آن تلخی هم. اما زندگی خودم است ... نه که خیالپرداز نباشم ها! نه! اما میدانم بلاتکلیف نگه داشتن یک آدم خیلی ناعادلانه ست . بیش از این در برزخ نباید ماند حتی اگر در بدترین حالت ایستگاه بدی جهنم باشد

اینها همه برای خط کشیدن بر یک درگیری عاطفی بود که باید تمام میشد

به همین سادگی

...

شدیدا شخصی

2011-12-22T07:44:00.000-08:00

در روز شب یلدا اتفاق افتاد: من از ایزابل منزجرم! میدانم که هربار اینجا را بخوانم اوقاتم با یادآوری اش کلی تلخ میشود. اما مینویسم زیرا که بسی از ایزابل و اطرافیانش مننننننزجرم

دسته بندی

2011-12-19T12:54:00.000-08:00

بعضی آدمها زیادی غلط دارند! باید برداشت پاک کن را و آهسته آهسته همینطور که خاطراتشان میگذرد از پیش چشمانت پاکشان کرد. آدمهای اشتباهی زندگی من زیاد نیستند اما هستند و هربار که باز از جایی نشت کرده اند به گوشه ای از روزهایم تلخ کرده اند لحظاتم را! جریمه ی حضور این آدمها همان زمان سوخته است

در عوض آنهایی که باید از روشان مشق نوشت . که به یادت می آورند هی دختر یادم ترا فراموش نیست و حضور غافلگیرانه شان در جایی از زندگی میخکوبت میکند و لبخندی مینشاند بر لبانت به پهنای تمام صورتت. اینجور آدمها هرچند کم اما حضورشان حتی از دور برای یک عمر دلگرمی کافیست

بنویس بنویس بنویس

2011-12-17T08:07:00.000-08:00

لیوان بزرگ شیر داغ و عسل در دستم ... جزوه هایم پراکنده روی میز. انواع کارهای فایل شده و نشده و دویدنهای آخر سال! نمیدانم چرا همیشه کرم نوشتن یکی دو روز پیش از امتحانات به سراغم می آید. درست مثل حالا! من و جزوه ی چند صد صفحه ای هرگز نخوانده و هرگز سر کلاس نرفته و امتحانی که میرسد از راه دو روز دگر با نشاط و سرور! فکر میکنم دلیلش این باشد که فقط انبوه جزوه هاست که مرا در اتاقم و پشت میز برای چند ساعت آرام نگه میدارد و این میل به دوباره نوشتن از اینجاست که سرچشمه میگیرد! چند هفته‌ای راحت بودم. یک جورِ خوبِ بی‌استرسی. نه که چیزها حل شده باشد ها! اما فکر که بهشان می‌کردم استرس نداشتم. بعد هم هوا خوب شده بود، یک کمی آفتاب، یک کمی سبزی، چند تا یاس زرد توی بالکن وکمی باد سرد و از این چیزها
حالا هرچه که درونم هست؛ از مهر و غضب و محبت و خشم و عصبانیت و دوستی و غم و اندوه و شادمانی و نگرانی و عشق و ناامیدی و امید و سخت‌گیری و بی‌خیالی و سادگی و رندی و واقع‌بینی و خیال و آه از این خیال، همه به هم گره خورده. یعنی من مانده‌ام و یک گلوله، یک کلاف صد رنگ ، مثل یک آتش توی سینه‌ام. قبلا سر و ته هر کلاف و از کجا می‌آمد و به کجا می‌رفتش معلوم بود.
حالا این آتش توی سینه‌ام هی اینور و آنور می‌رود و مرا هم دنبال خودش می‌کشد. هر نخی که می‌کشم سرش یک رنگ است تهش می‌شود رنگ دیگر، گره می‌خورند توی هم و من ، مبهوت نشسته‌ام به نظاره. با این همه رنگ، با این همه سرما و گرما، با این همه بالا و پایین، با این آتش توی سینه‌ام و باز شده ام کلاف سردرگم! سندرم کلاف سردرگمی که هی مرا میگیرد و میرود و باز می آید. لعنتی مزمن شده به تنم
می دانم گاهی احمقم و خنگ، خیال پردازم و رویایی و ایده آلیست بیش از حد . اما این جوریم دیگر . از این لحاظ هیچ شبیه مادرم نیست . و پدرم هم . نه خواهرم و هیچ کس دیگر نیز . آن ها خیلی معقول و منطقی اند . ذهنشان هرز نمی رود . می دانستم خوب نیست اما فکر کردم دیگر دیر است برای این که خودم را عوض کنم . دیر و سخت . فکر کردم توی تمام سال های زندگیم که خیلیش خیلی بد نگذشته و بد هم نبوده اگر ، خوش هم نگذشته ، تنها گذشته چون مجبور بوده ، نمی توانسته بایستد تا دنیا به کامم شود ، همین خیال ها بوده که نجاتم داده

من عادت دارم که با آدمهایم زندگی کنم در ذهنم و بسازم روزها و لحظاتم را! آنقدر با آدمهای سیبیلو بی سیبیل مو قشنگ کچل زشت بلند کوتاه خوش تیپ بروم و گز کنم جاده ها را تا تمام شود. اما نه! دارم دروغ میگویم! من ظاهرپسند ترم از این حرفا! من فقط با بعضی آدمها این جاده ها را در خیال طی کرده ام و به ته خط رسیده ام. بعد قرار بوده به اول جاده برگردیم. یعنی او خواسته و من نخواستم. آزموده را دوباره آزمودن خطاست! چون من گاهی خیلی سخت گیرم! اما دروغ چرا! گاهی شده که باز جاده را باهم برگردیم چون تمام مسیر خوش گذشته اما بالاخره یک جایی باز هم تمام شده! جاده است دیگر! کاریش نمیشود کرد! اصلا ذات جاده به جایی تمام شدن است. این از همان موقع هاست که میگویم گاهی جاده را میروی برای هرگز نرسیدن.

به پایان که میرسد رسیده است دیگر! حتی توی ذهن هم نباید ادامه ش داد! نه توی کافه های خاطره انگیز و نه روی پاییزی ترین سنگفرشها! آنقدر ادامه اش نمیدهیم که حتی توی خیالهامان هم دیگر جایی نیست که خواسته باشیم هم را! آنقدر فراموش میکنیم که تداعی کلمه ی بی مفهومی میشود و این تلخ است. تلخ است و با شیرین ترین شیر و عسل هم از گلو پایین نمیرود. اما ما همینطور آدمهامان را جا میگذاریم در جاده و باز هم مسیرهای جدید و آدمهای جدید

تقسیم احساس

2011-11-30T13:49:00.000-08:00

نه که من فمینیست باشم ها! نه ! منهم عاشق شده ام و گاهی دلم لرزیده برای طنین صدایی که دوستش میداشتم و چشمانم تشنه ی دیدار مردی بوده که سهمی داشته در روزها و لحظات من
میخواهم بگویم مردستیز نیستم
اما گاهی واقعا احساس میکنم مردها ( به عمد نمیگویم بعضی مردها) آلتهای تناسلی متحرک هستند ।
یا به عبارت دیگر مرد عبارت است از جسم کوچکی که به آلت تناسلی خود آویزان است
و این هیچ حس خوشایندی نیست
...

آن وقت بود که سر و کله‌ی روباه پیدا شد

2011-08-09T07:16:00.000-07:00

روباه گفت: -خدانگه‌دار!... و اما رازی که گفتم خیلی ساده است:
جز با دل هیچی را چنان که باید نمی‌شود دید. نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بیند.
شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بیند.
-ارزش گل تو به قدرِ عمری است که به پاش صرف کرده‌ای.
شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -به قدر عمری است که به پاش صرف کرده‌ام.
روباه گفت: -انسان‌ها این حقیقت را فراموش کرده‌اند اما تو نباید فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چیزی که اهلی کرده‌ای مسئولی. تو مسئول گُلِتی.

شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -من مسئول گُلمَم.

:)

2011-06-30T12:27:00.000-07:00

آفتابه لگن هفت دست شام و ناهار هیچی

Baaaleee

2011-06-27T17:12:00.000-07:00

در بیست و هفت سالگی به جنبه های جدیدی از خود پی برده که بسی باعث شادمانی گشته روحش شاد شده و کلی با زوایای تازه به کشف رسیده ی خود حال وافر کرده است ... باشد که عبرتی باشد :دی

دیگه دیره

2011-06-27T17:04:00.000-07:00

گفت یعنی برم؟ جوری که باورش نمیشد جوابی جز نه بشنود
با اطمینان اما جواب داد که برو! حکم تخلیه ات اومده ... مستاجر خوبی نبودی ... حالا هم اینجا رو میذارمش واسه فروش! دیگه حوصله ی مستاجر و دردسرهاش رو هم ندارم. عجله ای هم واسه فروشش نیست. سند میزنم به اسم کسی که لیاقت این خونه رو داشته باشه
تمام این مدت دستش رو قلبش بود

نه! روزگار به کام نیست

2011-06-16T18:36:00.000-07:00

مثل یک کلاف بهم پیچیده
...

طاقت بی وزنی را وزن نده

2011-06-14T17:35:00.000-07:00

اینهمه صبر ما را به هیچ سحری اما نزدیک نکرد ...

2011-06-01T12:23:00.000-07:00

اندکی صبر سحر نزدیک نیست. ما خسته شدیم بس صبر کردیم و جز تیرگی ندیدیم. ما صبرمان به سر آمد بس که پیش چشمهای ناباور ما عزیزانمان را کشتند. بس که دختران هاله ی داغدار پدر را چشم بر هم زدنی به ماتم مادر نشاندند.بس که خون دیدیم و عادت نکرده بودیم به دیدن این همه خون. بس که با لباسهای خاکی و موتورهاشان رعب و وحشت ایجاد کردند و باطوم فرود آوردند و یا مهدی گویان تن هامان را کبود کردند.بس که گاز استشمام کردیم و دود بود و آتش و خون. بس که روزگار به کام دل ما نچرخید. بس که فرزاد هامان را بالای دار کشیدند و حتی جنازه اش را ندیدم تا بر آن دل سیر اشک بریزیم. ما خسته ایم که اینهمه اخبار بد شنیدیم و هیچ خورشیدی بر آسمان آمال هامان نور نپاشید. بس که پرپر کردند گلهای نو شکفته ی سرزمینمان را. بس که مدفون کردند زیر خاک زندگیها و آرزوها را . بس که در بند کردند یارانمان را. بس که ما روحمان پر است از زخم و ترمیمی هم ندارد. ما هنوز نگاه ندا در نی نی چشمانمان میلرزد و لبخند آخر سهراب دلمان را میفشارد. ما درد داریم و تا دنیا دنیاست فریاد. ما یادمان نمیرود و اینهمه ظلم پیش نگاههای وحشت زده ی مان هنوز پررنگ است

بی تعارف بگویم! ما عادت کرده ایم به دیدن خون! ما عادت کرده ایم به هرروز شنیدن اخبارهای تکان دهنده و شور و احساسات دو روزه! ما عادت کرده ایم به بازداشت شدن و دربند رفتن یارانمان و انگار نه انگار که عمر و جوانیشان است که میسوزد پشت میله های سیاه! ما به دیدن پیکرهای آویزان و به دار آویخته شده در سحرگاههای اوین و کوچه خیابانهای شهر عادت کرده ایم. ما به شنیدن خبر شکنجه ی هم سن و سالانمان در زندان و مرگ شان در خیابان عادت کرده ایم! ما مردم احساساتی هستیم که امروز با غم و اندوه از مرگ هاله میگرییم، اما به دست روی دست گذاشتن هم عادت کرده ایم. ما به دزدیده شدن جنازه ی شهدامان عادت کرده ایم. ما به فراموشی عادت کرده ایم . نشسته ایم و تمام این جنایات هرروزه جزیی از روزمرگی و زندگی ما شده است ... ما به ظلمشان عادت کرده ایم! ما به رعب و وحشتی که حضورشان در خیابانها بر می انگیزد عادت کرده ایم. ما اجازه داده ایم که ایران ما را قرق کنند و برایمان آنجور که میخواهند ببرند و بدوزند و عادت کرده ایم با بی میلی به تن کنیم. ما به تبعید شدن و کوچ اجباری از سرزمین مادریمان عادت کرده ایم. ما کشورمان را به بیگانه سپرده ایم و به له شدن تن هموطنانمان زیر چکمه های اجنبی عادت کرده ایم. ما به سکوت و دم نزدن عادت کرده ایم

میدانم که زمان ناامیدی نیست اما من دلم گرفته است! بغضم فریاد شده و فریادم سکوت. من از نمایش اقتدار آنها خسته ام و دلتنگ یک بیست وپنج خرداد دیگر. من دلم میخواهد که باز امید به دلهامان بازگردد و ببالیم به دستبندهای سبزی که هنوز از دستهامان باز نکرده ایم. من دوست دارم نشان دهیم که هستیم هنوز و کم نیاورده ایم. من دوست دارم با تمام غمی که داریم بخندیم به تمام پهنای صورتهامان و پوزخند بزنیم به افکار و وقاحت آقایان.

ما قول داده ایم دل قوی داریم و به تماشا بنشینیم سحر پیروزی را و سبز کنیم جای محمد و ترانه و امیر و بهنود را. که روزی همه مان دوباره دست در دست هم به خیابان بیاییم و تکرار کنیم شکوه بیست و پنج خردادمان را. حتی پرشکوه تر و در خیابانها بمانیم تا آنروز که هیچ گلوله ی تفنگی به تن عزیزی نمی نشیند. هیچ نسرین عاشقی پشت میله های زندان تولدش را جشن نمیگیردو هیچ راه انقلابی به آزادی بسته نیست.

زمان سال‌خورده در گذر است

2011-05-27T18:43:00.000-07:00

یکسال از آخرین باری که متولد شدم گذشت

اینروزها که میرود میگذرد و تمام میشود نزدیک میکندم به هفت! و این هفت که از نوع لحظه های عظیم شکفتن است یا نه نمیدانم! اینبار را نمیدانم و دلم خواستنش بدجور نمی آید. فقط میدانم که هفت عدد خوشایندیست

تمام این سالها و این روزهای کسل خواب آلود بهار برای من همیشه ختم شده به هفت و نه هر هفتی، که فقط خرداد! نه که نقطه ی شروعی بوده باشد ها! نه ... آمده ست و رفته، درست مثل شش و هشت! و نه حتی با ریتم خاصی! فقط به این دلیل که هفت بین این دو است

در آستانه ی دو و هفت شادم و روزگار هرچند به کام نیست آنطور که باید، اما دلخوشیها آنقدری هست که هنوز به روی آیینه لبخند زد و جاری شد در مسیر روزها. گاهی آنقدر آرام آرام تار و پود وجود و رفتارت عوض میشود که متوجه نمیشوی، مگر کمی دورتر ایستاده باشی و خودت را نگاه کنی! زندگی همینست و زیباییش به تحولاتش.

خوشحالم که حالا میدانم از کی چه میخواهم و توقعاتم چقدر است از خودم، اطرافیانم و خلاصه از زندگی. میدانم که دیگر حاضربه داشتن آدمها به هر قیمتی نیستم. حالا میدانم به اجبار خواستنها تاوان دارد و به قیمت از دست رفتن روزهای عمر است و رنگ باختن ارزش روابط.

یاد گرفته ام بگذارم روابط سیر طبیعی پیش روند. از رنجشهایم بگویم و سوتفاهمات را رفع و رجوع کنم. یادگرفته ام به آدمهایم فرصت بدهم، اما نه آنقدری که دیگر، فرصتهای خوب خود را بسوزانم. یاد گرفته ام که برای نگه داشتن یک رابطه بار بر روی دوش هر دو نفر است. یادگرفته ام واقع بینانه تر به قضایا نگاه کنم و نه از دید یک رایحه ی رویایی!

سالی که گذشت پر بود از تجربیات تلخ و شیرین و فراز و نشیبها! یاد گرفتم به سلیقه و افکار دیگران احترام بگذارم و آنجا که با هم سلایق و علایق و قوانینمان نمیخواند هرکدام راه خویش را برویم. یادگرفتم اجازه دهم دوستم داشته باشند و دوست داشته یا نداشته باشم، وظایفم را انجام دهم نسبت به دیگر آدمهای زندگیم، اما خاطرشان هرچقدر عزیز باشد یا بوده باشد، بخاطرشان در حق خودم کوتاهی و خیانت نکنم

و در آخر یاد گرفتم نترسم از دست دادن و رفتن، و نهراسم از به دست آوردن و شروع دوباره. مسافر جدید چه من باشم چه دیگری همیشه حامل تازگیهاست. یاد گرفتم هرروز ترانه ی جدیدی را برای زندگی و برای روزهایم زمزمه کنم. مهم نیست ترانه ی روزهای پیش رو شاد باشد یا نه، مهم اینست ترانه ی زندگی را فراموش نکنم

بهار بهار باز اومده دوباره

2011-03-20T11:26:00.000-07:00

بهار می آید... همین امشب
و من فکر میکنم عید آدمها توی دلشان است
عید در دلهای همه تان برقرار باد
با یک دنیا مهر
...

پ ن: از صبح تابحال روی زبانم افتاده این شعر فروغ ... دل گمراه من چه خواهد کرد با بهاری که میرسد از راه।

بهار امسال را بیشتر دوست خواهم داشت!

بهار پایان راهی برای نرسیدن

و بهار آغاز دویدن به راهی تازه و شیرین।

2011-03-11T09:14:00.000-08:00

کافیست عکسها را نگاه کنم و باز هربار احساس کنم بهترین تصمیم را گرفته ام

...

نیازمندیها

2011-01-16T07:42:00.000-08:00

نصب یک جفت گوش شنوا از نوع غیر در و دروازه ای با کیفیت جهت پذیرش نصایح اطرافیان به انضمام تعبیه ی مقادیری اراده جهت تصمیمات عاقلانه ...

این ریلها اما به هیچ شهری نمیرسند

2011-01-15T08:53:00.000-08:00

صدای همسایه که الماس را صدا میزند مرا بیهوا میبرد به ده دوازده سال پیش ...بهار هفتاد و هفت است. باد ملایمی میوزد. خانه ی قدیمی دایی جان. طبقه ی بالا قرق ما دخترهاست. من هستم و تو بنفشه و بهار. صدای بازی پسرها از حیاط می آید. تو شدی مسؤل آهنگهای درخواستی و مرتب کاست عوض میکنی و انگار که هیچ کدام هم به دلت نمینشیند. در عوض شروع میکنی با آب و تاب از کتابفروش جدید سرکوچه میگویی و سعی میکنیم از هر جمله ی ساده اش به نفع دنیای شیرین نوجوانیمان تعبیر عاشقانه بگیریم. صدای خنده های ریزمان بهوا میرود و تمام دنیای آنروزمان خلاصه میشود در چند نگاه دزدکی و لبخندهای پرشرم و نگاههای شیطنت آمیز. دلم برای چهارده سالگیها تنگ است که به نگاهی عاشق میشدیم و به اخمی فارغ! همه چیز آسان بود و ساده میگرفتیم دنیا را آدمهایش را هم! ازدواج رویای شیرین لباس سفید بود و انتخاب نامه ی عاشقانه ی پسر همسایه!

گاهی فکر می کنم شايد ما کمی دير به دنيا آمديم . ما که عاشق پياده روی توی کوچه پس کوچه هاييم و آواز خواندن زير لب . آن قدر دير به دنيا آمديم که هوا پر شد از مونوکسيد کربن و دود سيگار وينستون ! اين روزها نفس کشيدن سخت است . توی انبوه درسها و دلمشغولیهای جور و واجور رمقی نمی ماند برای نگاه های عاشقانه ! تنها می گويم : بايد بروم خانه . دستم درد می کند . دليلش را هم نمی دانم . بی اختیار می خوانم : دلم رمیدهء لولی وشیست شور انگیز

دلم میخواست داریوش دوستم میماند! دوست معمولی! نه از آن دست دوستهای پسر عاشق پیشه. دلم میخواست دوست میماندیم و اینروزها دل سیر با هم گپ میزدیم و در مورد دنیا تحلیلهای تخمی میکردیم و هیچوقت هم به توافق نمیرسیدیم .تا صبح میگفتیم و می خندیدیم و سر به سر میگذاشتیم! دلم میخواست از درهمی و به هم ریختگی این روزهایم برایش میگفتم و برای تقی و فرغونها و دنیا نقشه میریختیم

دنیای ما آدم ها بدجوری کوچک است . حالا از اول هم شروع کنی چندان توفیری ندارد . فقط باید هی بنویسی ؛ بابا آب داد . آن مرد آمد . آن مرد با اسب آمد .... اینکه از جلو رفتن بترسی و از عقب آمدن هم ... اینکه در هر دو حالت شاید پشیمان شوی و در نقطه ی فعلی هم نتوانی توقف کنی ! اصلا زندگی را باید از وسط شروع کرد. از جنگ و صلح تولستوی یا از جومونگ یا از چگورا! خلاصه از هرجا که عشقت کشید و هیچ کس و هیچ کس و هیچ کس ...

فاجعه از آن جا شروع می شود که دستم درد میکند. مسیرهاگم و گور است و ستاره نیست و اکسیژن نیست! خیال راحت و اعصاب آرام هم نیست ... امان از این دست من که درد می کند .

تو هم که دلم را نمی‌خوانی، تازه می‌فهمم که آدم چه تنهاست

2011-01-11T20:15:00.000-08:00

روزها را میشمارم و از تو دور میشوم. یک، دو، سه، چهار

گفته بودم که تمام لذت خانه تکانی پیدا کردن تکه پاره های از چشم دور مانده ی گذشته است؟ که عکسی از لابه لای کتاب سُر بخورد بیرون و ببردم به چند سالی پیشتر و حال و هوای آن. که یادداشتی پشت یک کارت یاد یک دوست که حالا نمیدانم کجای این خاک هست و اصلا هست یا نه را زنده کند. که تکه پاره های گذشته ام را یکباره جلوی چشمهایم بگیرد.

امروز اما لذت تازه ای را کشف کردم. اتاق را که مرتب میکردم یکباره تمام هر چیزی را که میتوانست روزی یاد تو را زنده کند کنار گذاشتم. روز هاست که یادم ترا فراموش کرده اما دیگر هر چیزی که نشانی از تو داشته باشد هم باید کنار میگذاشتم. کافه های دنج و رستورانهای خلوت, سنگفرش خیابانهای بی انتها ,قدمهای همگام و گشتهای شبانه! ... همه را یکجا بستم و شمع خاطرات خاموش شد و میدانی که زجرآور تر از خاطرات شیرین نیست وقتی که قرار است حذف شوند.

گفته بودم که تمام پلهای دنیا را شکسته میخواهم تا مرا به تو نرسانند.امروز،همین امروز، تمام پلهای خاطره را نیز شکسته ام...

اصلا میدانی ؟ گاهی وقتها مرگ لازم است. لازم است چیزی, رابطه ای, احساسی یا آدمی در تو بمیرد, رشته الفتی بگسلد, تا تو دوباره به دنیا بیایی. پوست بیندازی و از نو, جایی نزدیک خط صفر, شروع کنی.

این بار تکه هایم را در گذشته جا نگذاشته ام. این بار تمام پلهای دنیا را شکسته می خواهم تا مرا به تو نرسانند.

سیزدهم

2010-07-13T07:47:00.000-07:00

میترسیدم که رفتنم رنگ حسرت بگیرد، ماندنم هم ...

بعضی تصمیمات ساده نیستند اما هرچه بیشتر بهشان فکر کنی پیچیده تر هم میشوند! همینجاست که هرکس دل به دریا زد رهایی یافت و مرا آن دل که بر دریا زنم نبود و اما شد. درست یا غلط بودنش را زمان تعیین میکند، منتهی همین که دلت را یکدله کرده باشی و بالاخره تمام شده باشد هم کلی از درهم ریختگیت را کم کرده.

پراکنده گوییها:

اینروزها به زور میخواهم بیدار نشوم. میچسبم به تخت و دلم از نشنیدن صدای زنگ ساعت شاد است. تجربه ی دیدن سریال هم با مامان در طول روزهای کشدار آنقدر شیرین است که میتواند روزها مرا در خانه حبس نگه دارد، بی انکه اعتراضی بکنم به این روند روزمره! سیاست و حقوق بشر و داستانهایش را هم بیخیال شدم، هرچند هنوز هم گریبان گیرمان است اما فهمیده ام که حق با فرامرز بود و ما این وسط مداد گرفته ایم و هی اعصابهامان را خط خطی میکنیم بی آنکه نتیجه داشته باشد و صدایمان به جایی برسد و کک کسی مبادا گزیده شود. تا نفت هست حقوق بشر کیلویی چند! هی! فقط دلم میسوزد و حیف از آنهمه خون و آنهمه شور و زندگی.

درکل خواسته بودم بیایم حالا که امتحاناتم تمام شده به رسم همیشه بگویم هستم اگر مینویسم گر ننویسم لابد سرم خیلی شلوغ است یا خیلی بیحوصله! یا قاطی مثل شنیدن همزمان بنفشه ی گیتی و نوامبر رین!

فقط برای هفتم خرداد

2010-05-28T14:30:00.000-07:00

با عجله از خواب بیدار میشوم انگار که دنبالم کرده باشند آماده میشوم و راهی دانشگاه ... هنوز خواب در چشمانم بازی میکند تمام دیشب را خوب نخوابیده ام و خستگی به تنم زار میزند. ماشین دیوانه تمام قهوه ام را وارو میکند و من میمانم و لیوان نصفه ی شیر شیرین! قهوه ی دیگری میگیرم و اینبار حواسم به ماشین هست که با من سرناسازگاری دارد. بیهوا دلم میگیرد و نمیگیرد و نمیخواهد راه بیاید با من بی حوصله ... همه حسی هست و حس تولد نه! نکند جایی را اشتباه رفته باشم ؟ رفته ام و لجوجانه میخواهم به خودم دلداری دهم که نه! باید تا تهش بروی تا سرت به سنگ بخورد و حالا گیرم به سنگ هم خورد آنقدر یکدنده ای که باز هم اصرار میورزی به ادامه ی همان کوچه پس کوچه ها که ختم میشوند به بن بست و تنگی و تاریکی و نه دریا و سبزی بی انتها ...

زندگی من شبیه نه به هیچ کدام از فیلمهایی بود که دیده بودم و نه هیچ کتابی که خوانده بودم! نه به آن شیرینی و نه به آن تلخی ... احساس میکنم روزها میگذرد بی آنکه به حد کافی شعر خوانده باشم نقاشی کرده باشم خوابیده باشم و بیداری کرده باشم و نه به حد کافی شادی و شاید حتی مهربانی! نه که همه اش زیر سر درسها باشد ها! نه ... مشکل از دویدن دنبال فرداست و از یادبردن امروز. خوشبختی اون چیزی نیست که بقیه از بیرون ببینن یا از بیرون پیدا باشه.خوشبختی تو دل آدمه...این را انتظامی در روسری آبی گفته بود و دوستدارم بگویم عزت خان عزیز راست میگویی اما اگر به نظر می‌آید که همه چیز به خوبی پیش می‌رود،‌ پس حتما از چیزی صرف‌ نظر کرده‌ای!

با تمام این اوصاف هنوز هم میتوان در خورشید آرامش و گرما را تجربه کرد.

هی دختر! تولدت مبارک

دل یک ساعته خوابیده

2010-05-23T07:29:00.000-07:00

بعدترش گفته بودم اتفاقاتی در زندگی هست که ارزش آن به اینست که در زمان خود افتاده باشد. اگر دیر شود زیباییش رنگ میبازد ... بی تفاهمی و دوستان متفاوت و علایق و سلایق زمین تا آسمانی را به زور زمان هم نمیتوان کاری کرد! شیمی ها! همه اش زیر سر این شیمیهاست که تو پیشتر گفته بودی و من حالا حس میکردمش. یعنی که بالاخره تقش یک جایی در می آید دیگر! زور که نیست. در هم حل نمیشوند.ترکیبشان اینست و دست خودشان هم نیست لابد.

خلاصه اش را بگویم تسلیم دلتنگی نشو ،ما را فراموش کن ...

اما اینجا ... اما اینجا ... وای ...وای

2010-05-15T15:18:00.000-07:00

باز هم خبر از تایید حکم اعدام سه عزیز است. سه پدر، پسر، همسر، برادر ... من تحمل تکرار دهه ی شصت را ندارم. باید کاری کرد. پیش از فرو ریختن پرها باید پرواز کرد. باید به اوج رسانید خشمی که وجودمان را گرفته. هنوز از اعدامهای ۱۹ اردی بهشت در جهنم عذاب هستیم، که مبادا کوتاهی از ما بود، آنگاه که به دار آویختند آرش و محمدرضا را . هنوز تن فرزاد و شیرینمان روی تختهای سردخانه گرم است.

باید کاری کرد. ثابت کنیم که پس از سی سال عادت نکرده ایم به جنایت و خونریزی، به شنیدن خبر مرگ خواهر و برادر خویش. که حلقه ی طناب دار بر گلوی فرهاد قلب ما را نیز فشرد، که شکست کمر ما را شکستن گردن مهدی. که ما به نظاره نخواهیم ایستاد بیش از این به زمین کشیدن ستاره های وطن را ...

عدد بده

2010-05-14T11:58:00.000-07:00

اول که بینهایت درس دارم . از آن گونه انبوه جزوه های هرگز نخوانده ی سرکلاس نرفته. فضای اتاقم خواب آورست یا فصل بهار یا هر دو! درس خواندنم نمی آید.

دوم که در حال حاضر کنار جوی نشسته ام و گذر عمر مینگرم . نه به معنای بطالت و تخمه شکنی، از این لحاظ که گاهی باید سپرد خود را به جریان رودخانه که برود زلال و بی وقفه. گیرم گاهی سنگ ریزه ای هم بود. گیرم گاهی پیچ و تابی هم خورد. زندگیست دیگر! نمیشود که همه اش سر راست باشد. تو سرجایت نشسته باشی، زندگی خودش بیاید، خودش برود، تو هم چیزی نگویی و نه که نخواسته باشی ها، ندانسته باشی چه بگویی! یا بهتر بوده نگویی و هرچه شد هم شد.

دل داده ام بر باد، هر چه باداباد .....

پروانه ای که با شب میرفت، این فال را برای دلم دید

2010-05-10T14:20:00.000-07:00

دلتنگ از این بیداد

پ ن : شعری با صدای فرزاد کمانگر ...

شب، شلاق،شعر، شکنجه

“دیری است .

مثل ستاره ها چمدانم را...

از شوق ماهیان و تنهائی خودم

پر کرده ام، ولی

مهلت نمی دهند که مثل کبوتری

در شرم صبح پر بگشایم

با یک سبد ترانه و لبخند

خود را به کاروان برسانم .

اما،

من عاقبت از اینجا خواهم رفت .

پروانه ای که با شب میرفت،

این فال را برای دلم دید .”

شب بود، نه از آن شب ها که “گلاویژ” خود را در آیینه “سراب نیلوفر” به نظاره نشسته باشد. نه از آن شبها که فرهاد در کنار بیستون به خواب شیرین رفته باشد.

شب بود، نه از آن شب ها که “پرتو” بدنبال ساقی ارمنی شعرهایش از “سرتپه و سید فاطمه” آواره کوچه و خیابان های کرمانشاه شده باشد.

نه از آن شبها که بیستون با صدای تنبور به وجد سماع افتاده باشد، از آن شبهایی بود که زخمه تار “اسماعیل مسقطی” هوس پریشان کردن گیسوان مینای آوازهایش را نداشت.

از آن شبهایی بود که طاق بستان آواز “گل ونوشه باغان، لرنژاد” را در کرمانشاه انعکاس نمیداد.

شب بود، نه ماه بود، نه ستاره، نه آسمان، نه ابر، فقط دیوار بود.

تاریک شبی بود و اتاقکی تنگ و تاریک و نمور با دری کوچک که از سویی به آینده و از سویی دیگر به گذشته باز میشد و من شعری را با دیوارها زمزمه میکردم. “در من زندان ستمگری بود که هرگز به آوای زنجیره اش خو نکرد”

تق و تق در، آشفته کرد رویای شبانه ام را و به هم ریخت قافیه لالایی های نانوشته مادرم را که زمزمه میکردم،

… چشمبند بزن

دستها جلو، دستبند! … راه بیفت

از سلول کوچکم کشان کشان بیرونم آوردند، راهم را بلد بودم ، بهتر از نگهبانهای پیری که مثل در سلولها فرسوده شده بودند. بهتر از بازجوهایم تعداد پله های زیرزمین زیر هواخوری را می دانستم. انگار سالها بود این زندان را زیسته بودم.

حتی میتوانستم جای پاهای زندانیان قبل از خودم را ببینم. هنگام پائین آمدن از پله ها از زیر چشم بند تعداد پاهای حاضران را میشمردم، یک… دو …. سه …چهار… پنج…. شش ….

آمده بودند تا قدرت خود را روی یک انسان نمایش دهند و آنگاه که می ایستادم شعری مرا زمزمه میکرد، “خدایا من کجای زمین ایستاده ام…”

و با اولین ضربه ناتمام میماند شعر و می بستنم به تخت … چقدر می ترسیدم …. نه از درد شلاق، از اینکه در قرن ۲۱ در قرن گفتگو، در دهکده جهانی هنوز کسانی با شلاق، فاتحانه بر بدن انسان رنجوری بکوبند و بخندند.

چقدر میلرزیدم…نه به خاطر درد ضربات و مشت و لگد، ترسم از پایمال شدن ارزشهای انسانی بود در سرزمینی که منشور اخلاق برای جهانیان مینویسد.

چقدر وحشت برم میداشت… نه از درد شوک الکتریکی، از پزشکی که معاینه ام میکرد و با نوک خودکارش بر سرم میکوبید که خفه شو.. خفه شو.. آنهم در حالی که قرنها از سوگندنامه بقراط گذشته بود.

با صدای شلاقشان که آن را ذوالفقار می نامیدند به گوشه ای دیگر از دنیا میرفتم آنجا که دغدغه فکری انسانهایش نجات سوسمارهای آفریقا و مارهای استرالیا است، آنجا که حتی به فکر مارمولکهای فلان جهنم دره در ناکجا آباد دنیا هستند. اما این جا … این جا .. وای … وای

با هر ضربه ذوالفقار سالها به عقب بر میگشتم، به عهد قاجار به مناره ای از سر و گوش و چشم، به دهه هیتلر به عصر تاتار و مغول و بربر و .. باز می زدند تا به ابتدای تاریخی که خوانده و نخوانده بودم میرسدم اما باز درد تمامی نداشت. بیهوش میشدم و ساعتی بعد در سلولم دوباره به دنیا می آمدم و چون نوزادی شروع به دست و پا زدن میکردم و شعری مرا به خود میخواند. “تولد نوزادی را دیده ام/ برای همین میدانم/ جیغ کشیدن و دست و پا زدن/ اولین نشانه های زندگی و زادن است”.

فردا شب باز صدای درد و باز ..

یکی میزد به خاطر افکارم، دیگری میزد به خاطر زبانم، سومی میپنداشت که امنیت ملی را به خطر انداخته ام، چهارمی میزد تا ببیند صدایم به کجای دنیا میرسد پنجمی گستاخانه تر میزد که چرا در شهر شیرین عاشق شیرین وشی شده ام ।...

حال باز شب است، از آن شب ها مدت ها گذشته ولی به هم می ریزد هر صدایی رویا و خواب شبانه ام را و نیمه شب آوایی در گوشم نجوا میکند،
“به خواب ای گل، نه اینکه وقت خوابه، بخواب جونم که بیداری عذابه”

فرزاد کمانگر

بی خبر از نو شدن اندر بقا

2010-05-01T17:12:00.000-07:00

همینطور که حواست نیست بی آنکه خواسته باشی بنیادی تغییر دهی میبینی که چقدر مفاهیم برایت عوض شده اند. خدایی که میشناختی ده سال پیش ربطی به خدای امروزت ندارد. حتی خدای دیروزت و هر زمان نو می شود دنیا و ما

...

یکروز شب ...

2010-04-14T16:59:00.000-07:00

هوای بهار جان میدهد برای خواب، برای رخوت وتنبلی. از این پهلو به آن پهلو شدن و بی اضطراب هیچ برنامه ی واجبی رویاپردازی کردن، گوشی تلفن را برداشتن و ساعتها بی دغدغه با ریحانه صحبت کردن و هی آلفرد!

اینروزها حس گربه ی بازیگوشی را دارم که دلش بازی میخواهد و کارهای غیر جدی! آنهم درست حالا وسط اینهمه امتحان که از راه میرسد و شوخی هم ندارد، بین سردرگمی در میان پروژه های پایان ناپذیر!

دلم خواب میخواهد و حتی اگر هم نخواهد بدیدن جزوه ها خوابش میگیرد! نشسته روی صندلی، دستم زیر سرم، سرم روی میز، یک پا روی آن یکی و پای آویزان هم، چنان خواب میرود که بیدار کردنش داستانیست.

هوای بهار غیر از اینها آلرژی فصلی هم دارد! آنهم از نوع مزخرف چشمی! احساس میکنم زیر پلک راستم متورم شده و دلم میخواهد گلمژه نباشد!

الان کلی شب است! درست ترش ۲ صبح! از اینجا رد میشدم و دلم میخواست در جواب جفنگیات دیشب احمدی نژاد بنویسم، اما امان از هوای بهار ...

مرا پناه دهید ای زنان ساده ی کامل

2010-04-09T10:36:00.000-07:00

دختر دایی برای تبریک عید تلفن میکند.
شرمنده میشوم که باز هم پیش دستی کرده. از شوهرش میگوید که کمتر می بیندش بس که سرکار است و از دخترش که دو ساله شده و چقدر شیرین عشوه می آید و ناز میکند. از کارهای خانه میگوید که با بچه داری سخت تر شده. از رنگ جدید موهایش و مش مکزیکی که نمیدانم چیست و نمیپرسم!
دختر دایی دو هفته از من بزرگتر است . فکر میکنم که چقدر دغدغه هامان بهم شبیه نیست!همان هنگام اما جایی گوشه ی دلم، حس زنانگی، مرا دلتنگ دغدغه های دختردایی گونه میکند

هفتم

2010-03-27T09:14:00.000-07:00

سکانس اول :

فکر میکنی بهار که بیاید همه چیز درست میشود و آرام میگیرد روحت و شروع بهتری میشود و ادامه ی با سرانجامی و چه رویاها که در سر نمی پرورانی.

اما روزها میگذرد و انگار نه انگار! و درست همین امروز که هفتم بهار است و هم هفت خوب است و هم بهار دلم کج خلقی میکند و راه نمی آید و خسته است. بس که دنیای مجازی کشدار است و کسل کننده، بی رحم و بی روح.

سکانس دوم :

میگویی کمتر اخبار بخوان! از دست من و تو که کاری بر نمی آید و من با لجبازی میخواهم قبول نکنم، هرچند ته دل حق را به تو میدهم. در عوض میگویم گیرم من هم نخواندم و ننوشتم! میخواهی بگویی اوضاع آرام است و دیگر خبری نیست که پا بگذارد روی اعصابت ؟ و با کنایه زیر لب می خوانم همه چی آرومه من چقد خوشبختم ...

سکانس سوم :

اینکه سوزنم گیر کرده روی دنگ شو و این یکی

فردا که بهار آید آزاد و رها هستیم

2010-03-19T14:06:00.000-07:00

صدای کوچ می آید، بانگ غمگنانه ی امروز که تا فردا دیروز میشود و طنین گامهایی که میلادی سبزتر را نوید میدهد.

بوی حسرت بارخاطراتی که دستی آنها را از مدار ذهن میروبد و به اعماق کهن پارینه ها میریزد. کوله باری از روزهای خوب، از روزهای بد، طعم پیروزی، شوری اشک و شیرینی لبخند. آه که چه سالی را پشت سر گذاشتیم.

از سیاحت سالی می آییم پر از هجوم حادثه. پیکار خانه برانداز قلمهای با ادراک و اندیشه، به مسلخ رفتن دوستداران آزادی به بهای گزاف جان، سال غنوده شدن تن هایی همه جوان پر از عشق به بودن در بستر مرگ. سال آلودن آوازه های بلند به تیغ زنگیان مست از توهم قدرت، سال خون، سال شوم سلطه ی جنون، سال هجرت ناگزیر سفیران خرد به دیار غربت. سال غمگین هزارو سیصد و هشتاد و هشت! ای وهم دراز و نفس سردی ای سال برو که برنگردی ...

وه که چه آغازی شد پر از ادامه ! ادامه ی آزادی از امیرآباد و کهریزک تا انقلاب! سال جاودانه شدن نداها و اشکانها، ترانه و کیانوش و امیرها. سال رویش جوانه های سبز در دلهای ما که خو گرفته بود به سیاهی ستم، سال سکوت، سال فریاد، بغض، خشم. سال مرگ جمهوری به تاریخ ۲۲ خرداد، سال مرگ اسلامی در روزهای خونین عاشورا. سال فتح بیکرانه های هوشیاری و سال سبز صبر و استقامت!

با تمام غمی که در دلهامان نشست و بغض مانده بیخ گلوهامان، اما هنوز پیش رو تپش عشق هست، امید هست و ما قول دادیم که کوتاه نیاییم به احترام همه آنها که رفتند، به خاطر تمام آنها که سالشان را پشت میله های غمگین اوین و زیر آسمان راه راه رجایی شهر تحویل میکنند، بخاطر مجید و شیوا و امید های در بند، به خاطر تمام چشمهای منتظر، بخاطر تمام سالهایی که گذشت و دم نزدیم، برای روزهایی که می آید، برای فرداهایی که شاید ما نباشیم، برای کودکانمان و قول سالهای بدون ترس، بدون باطوم، بدون کهریزک و خاوران و گورهای بی نام و نشان بدون کوچ اجباری.

ما هنوز ایستاده ایم برای سالهای صلح، بهاران آزاد، سالهای سبز .

برای امروز که روز من است

2010-03-07T08:13:00.000-08:00

امسال آمده ام که متفاوت بنویسم!

امسال دوست دارم در روز زن نه از سینه های هوس انگیز بنویسم نه از لبهای خوش فرم! نه از فمینیسم، نه از موهای بیتاب زیر روسری! نه از مادربزرگ و نه از حس نکبت زن بودن در این سرزمین! نه از بکارت، نه از نگاه بیرحم مردسالار جامعه و نه لذت سیب سرخ حوا!

اینبار برخلاف هرسال که گذشت، هرسال پیش از این روزهای سبز، قلمم به گله از مردان نمیرود! دلم نمیخواهد با تحقیر، سبیلهاشان را به رخشان بکشم و صدای کلفتشان را و مردانگی و غیرتشان را به تمسخر بگیرم.

امسال میخواهم برای روز زن از مردها هم بگویم و اینکه چقدر بهشان بالیدم! که بهم بالیدیم. اصلا مگر میشود سهراب را بیاد آورد و اشکان و آرش را و هنوز گله مند بود؟ مگر میشود ترانه را با امیر مقایسه کرد و گفت این والاتر است یا دیگری؟!

امسال آمده ام نه از نقض حقوق زن، که از نقض حقوق انسان در دیاری بگویم که ما وارثش هستیم.

نه! گله ی من، گله ی دردمند زنان سرزمین من ، شکوه ی دلگیر مردانش نیز هست! درد مشترکیست که ما با سکوت فریاد کردیم و با فریاد بغض. تلخی توهین به شخصیت و شعورمان که تنها با همبستگیمان شیرین شد. قصه ی ما، غمنامه ی تبار زنان و مردان شجاعیست که در خاک خود به اسارت گرفته شدند. این حقیقت منست و حقیقت مرد سرزمین من. یک نسل از جنس خس و خاشاک ،محارب و نترس. زن و مرد هم ندارد!

نه آقایان! من گله ای ندارم! من به چشم خود دیدم که مردانی همه قوی هیکل چفیه های خفت بر گردن سوار بر موتورهاشان چماقهاشان را بر سر ما میچرخاندند، اما من زنان باطوم به دست را هم دیدم که نگاه تنفرآمیزشان را در چشمانمان میدوختند.

میخواهم بگویم بغض شما هم کمتر از ما نیست. ما دختران و پسران این سرزمین رفیق ترانه های تنهایی هم شدیم وقتی کنار هم روی پشت بامها فریاد آزادیخواهی میکشیدیم و در خیابانها پابه پای هم میدویدم و مشت گره میکردیم و سفتی باطوم نصیب تن تردمان میشد. وقتی که زیر میگرفتند با ماشینهای غول پیکرشان ما را و تنی خرد میشد و صدای تیر می آمد و کنار دستیت روی زمین می افتاد بیجان و رد خون دلمه میبست.

وقتی پشت درهای اوین نام عزیزان دربندمان را فریاد میکشیدیم . وقتی که شیوا در سلولهای انفرادی جوانیش را میسوزاند و محمدرضا کمی آنسوتر به امید آزادی مشق اعتراف تمرین میکرد. وقتی که با هم بودیم وقتی که کتک خوردیم و دویدیم و نترسیدیم و وقتی که مردیم!

همان زمان که چشمان ندا در نگاهمان گره خورد، فریاد ندا نترس، مانند لبخند سهراب در ذهنمان جاودانه شد و امیر و محسن و سعیده و کامران و ترانه و کیانوش خاطرات مشترک ما شد. مگر اینهمه را یادمان میرود؟ نه! ما خود تاریخ شدیم. من و تو زنان و مردان امروز ، تاریخ دیروز و فردا شدیم و یادمان نمیرود. ما در بدترین و دلسردکننده ترین روزها پشت سر هم ایستادیم و بهم امید دادیم در خونین ترین روزهامان با هم اشک ریختیم و عزادار بودیم. ما قسم خوردیم که تا به آخر ایستاده ایم. ما زن و مرد جنگیم و از همان اول اتمام حجت کرده بودیم.

ما آنقدر خاطرات مشترک ، آنقدر درد مشترک داریم که جایی نمی ماند از برتر بودن زن بگوییم یا مرد! ما بی آنکه بخواهیم تواناییهامان را به رخ هم بکشیم برابری را اثبات کردیم و هنگام دفاع از آرمانهامان نشان دادیم توفیری نمیکند زن باشی یا مرد!

پی نوشت : رفت در وبگردیهای رادیو زمانه

به این روزا بگو قهرم باهاشون

2010-02-24T10:29:00.000-08:00

این روزها خستگی به تنم میماند و بیرون نمیرود! خستگی درس و کلاس و پروژه های بیخود وقت گیر از یک طرف بازجویی پس دادن و عدم اعتماد و روزی در عرش و فردا در فرش بودن از سوی دیگر

کلا که ما آدمها موجودات پیچیده ای هستیم که با دست پیش میکشیم و با پا پس میزنیم.که گاهی چقدر بد میشویم و یادمان میرود به سادگی با کلماتمان همديگر ‌را نرنجانیم. از یاد میبریم حرفهایی را که آدمهای مقابلمان دوست ندارند بشنوند و میرنجانیم و رنجانده میشویم و در عوض انگار هميشه بیادمان هست مبادا خدای نکرده زبانم لال دور از جان چيزی از دهنمان بپرد که طرف پررو شود يا به خودش بگيرد یا اعتماد به نفسش پرورش یابد و الی آخر

خلاصه که یادمان یادتان یادشان بماند لطفا

خنجر از پشت میزنه اون که همراهه منه

2010-02-20T09:52:00.000-08:00

خسته
بی حوصله
کسل
آنقدر که میدانم هیچ چیز سر ذوقم نخواهد آورد
نه لذت دیدن یک فیلم خوب
نه گپهای چندین ساعته ی دوستانه
نه چای های دونفره کنار پنجره
خسته ام از اینهمه اخبار بد
و آدمهای غیرقابل تحمل
و روزهای کشدار
و بلاتکلیفی حتی با خودم
خ س ت ه ا م

۱۴ /۰۲/ ۲۰۱۰

2010-02-19T04:59:00.000-08:00

تمام روز برف بارید.

آواتار دیدیم چیپس سیری خوردیم با تخمه ی سیاه و سفید

تحلیلهای تخمی بشری کردیم و سالاد الویه درست کردیم.

یکشنبه بود و تمام روز برف بارید.

دوگانگی

2010-01-28T15:52:00.000-08:00

آقای کروبی ما که از اول میدانستیم شما برانداز نیستید پس این حرفها برای چیست؟
کروبی عزیز! شیخ شجاع! این حرفها برای دور شدن از ماست یا برای شادی خامنه ای ؟ ما چه استنباطی باید بکنیم از :«با هم متحد خواهند شد.» متحد با که؟؟ با قاتلین زیبا ترین فرزندان این خاک با ضحاکان تشنه به خون عزیزترین فرزندان آفتاب؟

من نمیخواهم سالها بعد از این شرمنده باشم ...

2010-01-25T12:54:00.000-08:00

میترسم ازین که روزی بشوم یکی مثل مادرم! مثل نسل مادرم که سی سال پیش از این فکر کرده بود بدتر از این نمیشود که شد. کورکورانه اعتماد کرده بود و خیانت نصیبش شد. حقوق بشر خواسته بود اما در برابر اعدام و تیربار سران شاه دم نزده بود. من از مصاحبه های چند تعبیره، از بیانیه های دوپهلو، از دوگانگی میترسم. من نمیخواهم با این همه خونی که دادیم، بعد از این همه روزهای تلخ پشت سر، باز هم چند سال بعد از این باتوم باشد و اشک و دود و گلوله و چشمهای سرخ باشد و چهره های شرمگین ما. دوست ندارم به فرزندان آینده ی ایران بگویم مرا ببخش! من و هم نسلانم اشتباه کردیم. دلم نمیخواهد اینهمه راه، اینهمه غم، اینهمه خون باز هم به همین کوچه های تاریک ختم شود و فقط جای مهره ها عوض شود.

میخواهم بگویم بیایید احساسی برخورد نکنیم و به تواناییهای خود ایمان داشته باشیم. صحبتهای کروبی را همه خواندیم! اما شما را به هرانکه قبول دارید اینقدر ادای روشنفکری در نیاوریم. بیایید حداقل با خودمان صادق باشیم. با بازی کلمات دلمان را بیخود خوش نکنیم. منظور کروبی همانی بود که گفته بود! وقتی موسوی میگوید جمهوری اسلامی نه یک کلمه کمتر نه یک کلمه بیشتر یعنی همین! مگر قرارمان نبود که بت نسازیم؟ بیایید باور کنیم که کروبی و موسوی هم ریشه در این نظام دوانده اند. قصد من این نیست که کروبی و موسوی را با احمدی نژاد یکی کنم اما میخواهم بگویم باید اینها را نقد کرد باید با چشمهای باز جلو رفت. مبادا از خواستهایمان کوتاه بیاییم و از اعتماد ما هم سواستفاده شود.

ما که تمام این روزها بهمه ی دنیا نشان دادیم خود رهبریم، سبز تر از همه ی رهبران جنبش سبز. نشان دادیم که دلمان به حضور هم در میدانهای شهر گرم است و منتظر هیچ بیانیه ای نبودیم و خود به خیابان آمدیم. ما سی سال صبوری کردیم و درد کشیدیم و به روی خود نیاوردیم ولی حالا فریادهامان را مهاری نیست. میخواهم بگویم ما هم کشته ندادیم که با رهبر قاتل سازش کنیم و منظورمان دقیقا همین است.

نه اینبار دیگر کوتاه نمی آییم.

تا روزی که بتوانیم چشمهامان را پرغرور بدوزیم به چشمان پرامید کودکان فردا ...

دوم

2010-01-22T19:58:00.000-08:00

خسته ام از تمام این مدت را فکرکردن و به هیچ نتیجه ای نرسیدن.یعنی واقعا کمی قبلتر از این سالها با خودش چه فکر کرده بود که امروز بعد این همه سال هنوز به هیچ رسیده است؟ گله ام از آدمهای خودخواهیست که فکر نمیکنند شاید یکی از اینروزها یکی باشد که ساده و کودکانه دل بسپرد به موهای آشفته در بادی و معتقد هم باشد که تنها عشق کافی نیست! صرفا که خواسته بودم بدانم چگونه میشود که روزهای بی برگشت و گران عمر را سوزاند بهمین مفتی. همین!
پ.ن هم که یادم بماند امروز ...هر درست کردم و یک عالم آیکون ترس ... بماند.

آقای خاتمی باور کنید ما از این نظام و اسلام و امام خسته ایم! به این طناب پوسیده اینقدر چنگ نزنید ...

2010-01-19T14:32:00.000-08:00

آقای خاتمی باور کنید ما از این نظام و اسلام و امام خسته ایم! به این طناب پوسیده اینقدر چنگ نزنید ...آقای خاتمی ما از این نظام و از اسلام خسته ایم! ما از امامتان هم دل خوشی نداریم و هنوز هم آه مادران خاوران و فرزندان اعدامهای دسته جمعی پشت سر اوست.
وای بر ما اگر دلمان را به شما خوش کرده باشیم و وای بحال آینده ی جنبش ما اگر آمده باشید تا سنگ امام و نظام را به سینه بزند که دیگر هیچ.

اقای خاتمی میخواهم بگویم ما تا اینحای راه را آمده ایم!دیر اما خوب آمده ایم . میخواهم بگویم بهرحال ما چیزی برای از دست دادن نداریم. چه با شما و چه بی شما!
برای ما مهم این بود که ما سکوت سنگین ۳۰ ساله مان را شکستیم. با دست خالی رو در روی آنهایی ایستادیم که تا پیش از ۲۲ خرداد جرات نکرده بودیم حتی جواب تحقیرشان را هم بدهیم. ما تمام این سالهای سخت مطیع بودیم و انگار رضایت داده بودیم بر قضای ناگزیر گوسفند صفتی. حالا ترسمان ریخته و دست هامان در هم گره خورده . ما خون دادیم و هر قطره خون ریشه ی هزار جوانه ی سبز شد. مشتهای خشمگین را گره کرد و سکوت را فریاد .

حالا هم سبز نماد همه ی ماست. جدا از موسوی، سبز نماد جنبشیست مردمی که بغض دارد و کینه ی ۳۰ ساله . سبز، نه بزرگ به حکومتیست که تمام این سالهای خفقان جنایت کرد و کوچکترین اعتراض را در بطن خفه کرد. فقط و فقط به این دلیل که با هم نبودیم.
اما این زمان فرق میکند. حالا ما همدیگر را پیدا کرده ایم و سبز رنگ اعترض است.اعتراض سه نسل داغ دیده که کنار هم ایستاده اند. اعتراض همه ی آنها که ۳۰ سال پیش ازین به دنبال جمهوری به خیابان آمدند، به دنبال آزادی و استقلال رفتند، اما دوباره دیکتاتوری نصیبشان شد با جنون لجام گسیخته ی قدرت،حبس، اعدام و گورهای دسته جمعی ... اینها مردمی هستند که خاوران دارند، خشم دارند، که آمده اند برای انتقام، که به روایت خودشان انقلابشان را دزدیدند، که رفقایشان را ، هم باورهاشان را دسته دسته سلاخی کردند. سبز اعتراض نسل ماست که آنروزها نبودیم یا اگر هم بودیم سنی نداشتیم.ما هرچند کم توقع تر از نسل پدر مادرهامان اما برنتابیدیم توهین غارتگران اعتماد را به شعورمان، که میخواستند رئیس جمهورشان را چهارسال دیگر هم به ما قالب کنند، تاب نیاوردیم به خون غنودن انسانهایی که از جنس ما بودند که تنها به جستجوی اعتماد گم شده شان با دستهای برافراشته اما خالی به خیابان آمدند، ساکت نماندیم از دیدن دستگیری وحشیانه ی بغل دستی که مثل من امید معصومانه اش را لگد مال شده می دید و هنوز انگشتانش جوهری بود. تمام اینروزهایی که دیدیم، کابوس شد و خشم و بغض و انتقام ...

میدانم همان که هنوز به ما نپیوسته فردا بلند میشود، که اگر امروز از دیدن صورت به خون نشسته ی ندا و بدن چاک خورده ی امیر و تن کبود سهراب آه از نهادش بر نیاید فردا از شنیدن ضجه های مادران خونین دل عزادار بخود خواهد آمد.

من دقیق نمیدانم به کجا میرویم اما میدانم قدمهای اول را که سختترین هم بود خوب برداشته ایم

رادان :پلیس هیچ کس را نکشت

2009-12-27T18:06:00.000-08:00

یکشنبه ی خونین عاشورای مردم ایران

این اولین باریست که در زندگی به سوگ یک آیت الله نشسته ام

2009-12-20T05:36:00.000-08:00

سعدیا مرد نکو نام نمیرد هرگز، مرده آنست که نامش به نکویی نبرند

آیت الله منتظری دار فانی را وداع گفت! خبر آنقدر روشن است که جایی برای تردید باقی نمیگذارد. این اولین باریست که در زندگی به سوگ یک آیت الله نشسته ام! اولین باری که خبر درگذشت یک روحانی متاثرم میکند و انگار عزیز اشنایی از دست رفته باشد.منتظری برای من پس از 22 خرداد جور دیگری عزیز شده بود. آیت الله با غیرتی که فیلتر شده بود و او را حاشیه نشین کردند اما خود تن به حاشیه نداد. تا لحظه ی اخر حامی ما بود. احساس پشت گرمی میکردم وقتیکه مینوشت و میتاخت و ترس نداشت. محافظه کار نبود و برعکس خیلیهای دیگر نه دلش غش مقام را رفته بود و نه ضعف رهبری .
هی مرد بزرگ ازاده ی در حصار یادت همیشه جاودان همیشه گرامی

سیب سبز تمنا هنوز هم در دستان ماست

2009-11-07T09:49:00.000-08:00

با دستهای خالی

اینروزها

برافراشته با سینه ی ستبر

گره ای از پی مشتی

آهی از پس فریادی

باتوم میبارد و اشک

بغض است و کینه

گلها بر زمین می افتند

سبز و جوان

حتی خیلی پیشتر از کاشته شدن

مدفون میشوند

زیر خروارها

جاندار

مانند دیدگانی که حرف میزد با آسمان

اوج میگیرد تا همیشه

نگاه که ثبت میشود در قاب ابدیت

و ندا که جاودانه میگردد همچون لای لای مادر

بیراه نبود آنهمه لاله های دفتر نقاشی هفت سالگی

سر سرخ ، تن سبز

فواره ی خون است سینه ی ناصر

و قرمز ، سپیدی کاغذ تمام شاعرها

استعاره نیست

تلخ

عین حقیقت است

یعقوب یوسفیست که هرگز بازنگشته به سوزان کنعان

امیر لبخند است و لبخند گریه ایست بی امیر

محسن شوالیه ی قهرمان میماند

تا دیدار در روشنای فردا

کهریزک همه ایران

و بیت رهبری سوله ی سرد بیرحمی

خیابانها بیدار

شبها بیخواب

شهر من

خاک سوگوار عاشقان به مسلخ رفته

بی تاب

های دلال جهل عربده نکش

ببین که تمامست بازی

نفس نفس نزن

مسموم میکنی با دم شومت فضا را

بگو چه خواهی کرد

با وجود آلوده ای که طهارت گرفته با جنایت

و غسل ، با خون فرزندان آیینه و آفتاب

بوی ننگ میدهی

آمیخته به عصاره ی بی کرامتی

برای گرمی بازار جنون

ترنم ترانه شعله ور شد و سوخت

وقتی تنبور کیانوش زخمه میزد

بر مرمر آرزوی آزادی

آی دایه عجب دردیست!

خاکسترها اما

جوانه دادند سبز

همسنگ تمام دیوارهای اوین

هم سطر جوانی های به تاراج رفته ی سه نسل

تو کشته شدی

نمردی

کشتندت

بس که ترسیدند

بس که نترسیدی

چقدر خود من بودی

من ما بودیم

و تنها سهمی خواسته بودیم

از آنهمه سبزی

که سرخ شد

که کبود

در آسمان به زنجیر کشیده ی وطنی

که سر میبرند مرغکان آوازخوانش را

اما چه باک

سیب سبز تمنا هنوز هم در دستان ماست

سرزمینی که

ندا دارد و

ترانه

یعقوب

کیانوش و اشکان

تنها چند قدمش به صبح باقیست

راستی سهراب میدانی؟

شال گردنت سبز

اینجا پیش منست

تا روزی سرافراز

بلند بلند

بخوانم شاهنامه ی ۲۲ خرداد را

بلرزد صدایم از شوق

بدرخشد مردمکانم از غرور

در روزهای فاتحی

که دیگر سیاهی و تاریکی نباشد

خاوران نباشد و دهه ی ۶۰ نباشد

و ایضا کوچ اجباری هم

...

در محضر اساتید

2009-10-27T12:53:00.000-07:00

آنهایی که مدت زمانی شبها و روزها را با کلیدر زندگی کرده اند، همراه لحظه های سخت مارال شده اند و با خان عمو و گل محمد همسفر، بیش از همه میدانند چه لذت بزرگیست هم سخن شدن با خالق این اثر و چیزی خوشایندتر از کتاب خواندن نیست، بالاخص که خواننده ی کتاب نویسنده اش باشد و نویسنده هم محمود دولت آبادی
...

"کلنل"، اثر جديد محمود دولت آبادی، قصه خوانی با حضور دولت آبادی

رزم مشترک*

2009-10-03T12:44:00.000-07:00

اینروزها کارمان شده انواع و اقسام پتیشن ها را امضا کردن، فرستادن ایمیل و هزارجور پیغام و پسغام اینور آنور و من هرچند نمیخواهم ناامیدی را به دل راه دهم اما گاهی حس میکنم که کوبه بر دری میزنم که جوابش نیست و وجدان بشریت مست از بوی نفت است و انگار نه انگار در گوشه ای از زمین در ایران من تراژدی کهریزک زندگی میشود، غروبهای تلخ اوین تکرار میشود و بیدادگاههای نمایشی به تصویر در می آیند.

دریغا که اینروزها خبر از تجاوز است و تحقیر، خبر از خرد کردن است و شکستن جسم انسانها و نابود کردن روح های پر طراوت و پر امید گلهای نوشکفته. خبر از به جنگ رفتن با پروانه هاست آنهم با تیر و تفنگ و تبر.خبر از روسفیدی یزید است و عمر، چنگیز و هیتلرها!

شما را به هر آنکه میپرستید ای مردم این قوم را با هیچ دشمن خاکم و هیچ برهه ای از تاریخ مصدوم سرزمینم مقایسه نکنید که هیچ غریبه ای روا نداشت آنچه این هموطنان بیگانه بر سر مردمانم آوردند. این رژیم باجگیر به گروگانگیری ملت آمده و با گروگانگیری از بین میرود. شمارا بخدا مدنیت بس است! مدنیت با که؟ با نامتمدنانی که به تمام حریم ها تجاوز کرده اند؟ با زشت صفتانی که از دید ایشان هرکه با اینها نیست مجرم است! همه مجرمند، حتی من و شما و جرم ما آزادی خواهیست و بیان حقیقتی که بعد از سی سال توان یافته ایم بازگویش کنیم.

آهای مدعیان دیانت این بود اسلام شما؟ این چه دینیست که شکنجه و تجاوز رایج است؟ اگر تفاوت دارد چرا بخاطر دینی که آلوده میشود قیام نمیکنید؟ تنزل خدا در حد احمدی نژاد؟ حتی در جنگهای صلیبی نیز چنین توهینی به مسلمانان نشد. آیا بخاطر همچون الله ای بود که قریب به ۱۵۰۰ سال کشتید و کشتید و کشتید؟ آهای آیت الله هایی که ساکت نشسته اید بیایید و برخیزید که اینها بنام دین شکنجه میکنند. که اینها بنام دین دست و پا میبندند و تجاوز میکنند. این نامردمان آیینتان را به سخره گرفتند. کجایید؟ ... اما نه! شما هم دین را وسیله ی قدرت و ثروت ساخته اید.

آهای دنیا دستهایت را از روی چشمانت بردار و ببین! گوش کن قصه ی حزن انگیز محبوب خاکم را! مدعیان انسان دوستی با شمایم! آسمان ایران را به زنجیر کشیده اند و مرغکان آوازخوانش را سر میبرند! باکی نیست؟

زخم و دردی که بر پیکر ایرانم روا داشته اند درمان شدنی نیست. این برهه ننگ تاریخ سرزمین منست. اما باشد! با تمام اینها ما هنوز هم سیب سبز آرزوهامان را در دست داریم. ما یادگرفته ایم که به عزم راسخ خود متکی باشیم و دلسرد نشویم و حالا بیش از هرزمان دیگر با تمام وجود چشیده ایم کین درد مشترک هرگز جداجدا درمان نمیشود.*ما تا هنگامه ی رهایی شوق پرواز را حتی با بالهای شکسته فریاد میکنیم.

یادبود جان باختگان جنبش سبز

2009-08-05T10:19:00.000-07:00

وبلاگ ساز مخالف خواهرزاده ی شهید بهزاد مهاجر

براي كسي كه پنجاه روز بعد از مرگش، جنازه‌اش را تحويل خانواده مي‌دهند چه مراسمي بايد گرفت؟ نمي‌دانم، اما ما قصد داريم فردا يعني پنج‌شنبه 15 مرداد ساعت 6 عصر، در خانه را بر روي همه كساني كه قصد دارند به شهداي بي گناهي نظير دائي من بهزاد مهاجر اداي احترام كنند باز بگذاريم. از آنجا كه به خانواده شهداي ديگر اجازه برگزاري هيچ گونه مراسمي نداده‌اند ما اين مراسم را در اصل اداي احترام به همه شهدا مي‌دانيم.

نشاني: سعادت‌آباد، ميدان سرو، شهرك مخابرات، روبروي فرشگاه شهروند، خيابان هفدهم خيابان پيوند شمالي، كوچه 22 پلاك 11

خداحافظ نان به نرخ روزخورهای تنفیذ سیاه

2009-08-03T11:28:00.000-07:00

مراسم تنفیذ یا تحلیف! فرقی نمیکند. هنوز بعد از ۳۰ سال این واژه های عربی به گوشمان غریبه است و تلاشی هم نیست که بدانیم معنایش در زبان مادری مان چیست!

اما مهم این است که ما مراسم ساختگی تحلیف دژخیمان را، لبخندهای زورکی را، جمعیت اندک در فضای کوچک را باور نکردیم، همانقدر که پیشتر از آن بیدادگاه ابطحی و عطریانفر را.

ما دیدیم که پای حکم تنفیذ ننگین را قاتلان امضا کرده بودند و هنوز جوهر خون خشک نشده بود. حلقه ی خونابه ای از بهترین جوانان که دیر یا زود گریبانتان را خواهد فشرد. ما هنوز بوی کافور و غسالخانه ی مسعود و بهزاد و سهراب را استشمام میکردیم، بوی اشک و خون، وقتی که حسینیه پر بود از بوی گلاب و استفراغ عدالت. رد اشک نقش بسته بود روی چهره های خسته و خشمگین ما، وقتیکه شیخ شیاد با عبای آراسته به لک جنایت بر مسند قدرت پوچ بالای مجلس خون پروران نشسته بود و با نام آسمان بر زمین حکم میراند. هنوز در گوشمان طنین تلخ داشت ضجه های دلخراش و دلتنگ مادر ندا و اشکان و کیانوش و شنیده میشد غریو الله اکبرهای نگران پشت شکنجه گاه اوین، آنهنگام که جمع تزویر غرق در شادی تنفیذ بود و ملیجک مست بود از پیمانه های سرخ خون عاشقان وطن.

مهم اینست که کوس رسوایی کرنش شب پرگان از پرده برافتاد و دانستیم که از ما نبودند، که ریشه در دامان نکبتبار ظالم دوانیده بودند، آنهایی که روزی به عشق دیدنشان مینشستیم پای صفحه های تلویزیونی که آنروزها هنوز مردمی بود و اینهمه ضرغامی نشده بود، مهم اینست که بنیان کاخ مهری را که برای عده ای قهرمان نمای ذوب شده در دامان زاهدان شب پرست ساخته بودیم، ویران کردیم و برای ما تمام شد و تمام میشود هرکه با ما نیست.

خداحافظ کارآگاه علوی" احمد نجفی" ،خداحافظ "شریفی نیا"ی دایره زنگی و پری، خداحافظ عاشق فقیر "جهانگیر الماسی"، خداحافظ "افشین قطبی" رویایی پوشالی پرسپولیس! خداحافظ شمایی که در ساحل به نظاره نشستید و تماشا کردید و تشویق، وقتی که انسانی در آب دست و پا میزد و توفیری نمیکرد که اینها روزی مخاطب یا هوادار شما بودند و ارزشی نداشت که شاید یکروز همین سینه ی سرخ و سوراخ جایی برایتان داشته یا این حنجره ی به خون نشسته ی خاموش امروز، روزی غرق در غرور اسمتان را فریاد زده. نه! برای شما فرقی ندارد! هذیانهای مرا به جاه و مقام و پول ستاییتان ببخشایید. افسوس گویی روزگار پوریای ولی دیریست به سر آمده ...

باکی نیست! در حکومتی که بلبلان نغمه خوان را سر میبرند تا خر ها آوازخوان شوند وجود همچون شمایی دور از ذهن نیست. میخواهم بگویم این شمایید که مارا از دست دادید نه ما شما را ...

ندای سهراب

2009-07-31T10:54:00.000-07:00

MP3

خبر اومد زمستون داره میره
سکوت از شهر تیره پر میگیره

نگاه کن ! پای آزادی ِ این خاک
داره قشنگترین گُلا میمیره

خبر اومد که مردم تو خیابون
تموم عاشقا جمعن تو میدون

خبر اومد ندا غلطیده در خون
نذاره جون بده آزادی آسون

میگفتن ما خس و خاشاک واریم
ولی ما سبز ِ سبزیم ، ما بهاریم

که ترسی از سیاه پوشا نداریم
بگو ما با همیم ، ما بی شماریم

خبر اومد که سینه ش سرخه خرداد
تموم ِ شهر پُر از آتیش و فریاد

خبر اومد که خون شد قلب ِ سهراب
ترانه رو سوزونده دست ِ بیداد

ببار ای آسمون بر این شب ِ تار
که عاشق ها رو میبندن به رگبار

جواب ِ حق ِ ما سرب و گلوله است
ولی جنگل نمی میره تبردار

اسامی و مشخصات شهدا و دستگیریهای جنبش سبز

به بهانه ی نامه ی سرگشاده ی رخشان بنی اعتماد

2009-07-29T07:50:00.000-07:00

بانو جان! بگذار من بنویسم اگر اینها دوربین ترا تاب نمی آورند، که اینها حقیقت را تاب نمی آورند، اینها مردم آگاه بپاخاسته را، جوانان دلیر را، اینهمه غزلخوان ندای آزادی را تاب نمی آورند. بگذار تا آیینه ای برابرشان بگذارم شاید! شاید، که اندوه عظیممان را دیدند و معجزه ای شد و وجدانهای گم شدشان باز پیدا شد و چه بسا که از بار سیه کاریشان بکاهند! هرچند گمان نمیبرم آیینه هم اینهمه پلیدی و ظلم را تاب آورد.

روزگار نفرین شده ی این سرزمین بلازده نه فقط محدود است به یکماه اخیر، که تبارنامه ی خونبار این قبیله ی لجام گسیخته ی قدرت ۳۰ ساله است . ۳۰ سال خون، ۳۰ سال سلطه ی جنون دیوانگان خون، ۳۰ سال سرد و سیاه سهمگین و نفس بر ...

میدانی رخشان عزیز؟ اینروزهای تیره، این شام های تار که میگذرد، دیگر نیازی نیست عمیق شویم و نگاهی بیندازیم به زیر پوست شهر که همه چیز عیان است و بس دردناک . شهر ما پر شده است از نامردمانی که جامه ی تقوا برتن پوشانده اند. بسیجیهای جهالت و پاسداران نادانی که خوی ایشان پست تر است از سگهای هار رمیده از قل و بند. اینها که از عبا و سربندشان مفسده میبارد، اینها که دین را دام قتل زیباترین فرزندان زمین کرده اند، که کمر به نسل کشی آفتاب های پاک بسته اند، غافل از آنکه خود آفت روشنی اند. این زشت آیینان وطن پرستی ما را به محاربه نسبت داده اند، که اگر عرق به میهن شرک است ما همگان کافریم.

اینروزها پوست کبود شهر متورم از نامردمی و بی مروتی آدم نماهای متحجر است که انسانیت را، مردانگی و وجدان را، شرف را قی کرده اند. پوست شهر خونین از مبارزه ی مدنی ماست که پاسخش را با توحش دادند. پوست شهر زخم خورده از تازیانه ها و باتوم های این لشکر زنجیر گسسته بر تن ترد جوانانیست که با دست خالی بدنبال اعتماد دزدیده شدشان به خیابان آمدند. با دست خالی و نه با تفنگ و دشنه و باطوم . پوست شهر شاهد است که جوانانی همه از نسل "تندیس" تو، نسل من، نسل "باران"، متحورانه به خیابانها می آیند با علم بر اینکه شاید هرگز به خانه بازنگردند. پوست شهر خون گریه میکرد وقتی چشمان ندا را دید. پوست شهر نگاه نگرانش را بدرقه ی سهراب کرده بود وقتی در آنهمه شلوغی و دود قدمهای جوانش پروین را، " مادر ستمدیده اش " را جا گذاشت. اندوه عمیقی درون پوست شهر را میفشرد، فریاد میزد و با صدای بلند اشک میریخت، وقتی حنجره ها به گل مینشست، رنگ شقایق و ستاره ای در قلبی میشکفت و دریغا که جوانه ی نورسته ی آرزویی پرپر میشد. تن شرمگین شهر تبدار شد وقتی پدر امیر را برای تحویل بدن مثله شده ی جوان هنوز نبالیده اش فراخواندند. پوست دل مرده ی شهر فغان میکرد و ناله، آنگاه که میرغضبان عدالت را به مسلخ فرستادند و سپس به دار آویختند.

من اینروزها در نگاه غمگین پوست شهر شعله های خشم و کینه و نفرت را میبینم که زبانه میکشد. نگاهی که بارقه ی امید را در دل من و ما شعله ور میسازد و ترس را دل فرومایگان سیه اندیش.

آه رخشان جان! تو مادری و میفهمی غم دوری و ضجر بیخبری از فرزند جنون آورست و طاقت فرسا. تو مادری و میدانی که شب سحر نمیشود برای مادری که در بیم و امید زنده بودن یا نبودن طفلش دست و پا میزند. زندگی ندارد مادری که نمیداند نهال عمرش کجاست! در هولوکاست اوین یا ابوغریب کهریزک یا با تنی تکه شده در گنجه های مخوف سردخانه! تو مادری و میدانی که هیچ دردی سهمگین تر از این نیست برای یک مادر که بخواهد از خاک و مزار جگرگوشه اش یاد کند، که مجال آخرین وداع را از او بگیرند و حتی نتواند بر گور عزیزش شیون کند. تو مادری و آنها هم حتما مادر دارند و همسر و فرزند! اما عجب بازی بیرحم نابرابریست که تو این همه درد را، اینهمه رنج را با گوشت و پوست و استخوان، با ذره ذره ی وجودت لمس میکنی و آنها نه!

رخشان بنی اعتماد عزیز از کجا بگویم که گویی رنجنامه ی این سرزمین را پایانی نیست. ما پیش چشمهای منفعت طلب دنیا کشته میشویم و بیش از پیش پی میبریم به عبث بودن شعارهای انسانی و مترسک حقوق بشر. اینروزها هیچ ارزانتر از جان هموطنانم نیست که بی بهانه هم سینه ی خاک میشوند و هیچ مدعی جان آدمی نیست که قد علم کند بر علیه اینهمه ظلم و پاسخگویی بخواهد بر این همه جنایت . افسوس و صد افسوس که اینروزها بهای نفت و گاز به قیمت سکوت بر جان گرانمایه ی آدمی می ارزد.

تفو بر تو ای چرخ گردان تفو ...

داستانک

2009-07-25T06:32:00.000-07:00

منو از پیچ کوچه دیده دستهاشو که از بازی تو خاک و خل این کوچه ی باریک کثیف شده باز کرده و میدوه سمت من. بازهم از کار خبری نیست مث هر دفعه ی دیگه که بهردری زدم تو این شهر واسه یه لقمه نون و باز بیفایده . حتی کلفتی هم پارتی میخواد!

با تمام وجود بغلش میکنم و دستهای کوچیکو ترک خوردشو تو دستای سردم گرم میکنم -مامان نگفتم انقد تو خاک غلت نزن مریض میشیا تو این سرما- چشمای گرد و مشکیشو گردتر میکنه, با شیطنت شیرینی میخنده و چال لپهاش فرو میره ... دلم از درد فشرده میشه.

قدمهامو اندازه ی قدمهای کوچولوش برمیدارم آروم آروم , برعکس همیشه که اون پابه پای من میدوید و من به دنبال خودم میکشیدمش. میریم بسمت خونه, دم در پسرمو بغل میزنم تاسریع بریم تو اتاقمون و نگاهم با صابخونه تلاقی نکنه. حیاط شلوغه و همه ی مستاجرا تو حیاطن, صدای لخ لخ دمپایی صابخونه میاد از پشت سر اما قبل از اینکه دهن باز کنه من پریدم تو اتاق . غرولندها و تهدیدهاشو میشنوم ولی گوش نمیدم که چی میگه. ذهنم مشغول تصمیمیه که گرفتم ...

تردید باز میفته به جونم وقتی به پسرم نگاه میکنم ولی سریع خودمو قانع میکنم که واسه خاطر خودشه - بیا مامان واست ساندویچ خریده با اون شکلاتا که دوس داری- با ذوق میدوه سمت من و خودشو تو بغلم جا میده ... با موهای نرم و تابدارش بازی میکنم و اشک میدوه تو چشام। بغضمو بسختی قورت میدم, چشام و گلوم میسوزه - پسرم دیگه آقا شده, بزرگ شده, مرد شده! نگام میکنه و با غرور و لحن بچگانه دوتا دستاشو میبره بالا ده تا انگشتشو باز میکنه رو بمن و میگه من الان انقد بزلگم! بوسش میکنم و میگم آره مامانی الان ۴ سالته مرد شده پسر گلم!

دیگ رو میذارم و آب داغ میکنم .میبرم حمام پسرمو. زیر آب همونطور که تشت تشت رو سرش آب میریزم واسم شیرینی میکنه و صدای خنده های کودکانش میپیچه تو حمام . دلم میلرزه از خنده هاشو باز منصرف میشم از تصمیمم . دستام میلرزه وقتی موهاشو خشک میکنم, نگاش که میکنم لپای تپلش گل انداخته و با اون موهای حلقه ای مشکی و براق رو پیشونی شکل فرشته ها شده. سرمو با بیحالی تکیه میدم به دیوار اتاق . پسرمو میگیرم بغلم, انقد محکم که میخوام تو وجود خودم ذوبش کنم .صدای نفسهاش آروم و مرتب رو سینه م موج میخوره, موهاشو بو میکنم دستای کوچیکشو میگیرم و باز میببوسم و باز اشک تا ته گلومو میسوزونه.

هوا تاریکی لباسهای خوشگلشو تنش میکنم و میپرسه مامان داریم میریم مهمونی؟ ... لبخند تلخی میزنم و سرشو فشار میدم به سینم تا نبینه اشکهایی رو که دیگه نمیتونم مهار کنم. تا سر کوچه برسیم یه قرن میگذره و باز هم مرددم ... پاهام سسته و به سختی قدمام میره جلو . پسرم ساکته و هیچی نمیگه. با سکوتش منو میترسونه ! دوست دارم شیطنت کنه بهانه بگیره گریه کنه بچگی کنه عصبانیم کنه ... اما تو سکوت فقط دست منو محکم گرفته و حتی جواب سوالامو با آره نه میده.

یه لحظه آرزو میکنم کاش ماشینی نباشه به مسیر ما بخوره ! کاش بتول خانم نیاد ... معرف ما به همون خانواده که میرن فرنگ, که بچه شون نمیشه و قول دادن به بتول خانم کلفتشون, که کم نذارن واسه پسر من, که هرلحظه بیشتر خودشو بمن میچسبونه و هی تردید منم بیشتر میشه

ازون سر خیابون صدای بتول خانومو میشنوم که کنار یه ماشین بالا شهری ایستاده. دلم میریزه و میبینم که تمام شد! نمیدونم چرا فکر میکردم این لحظه نخواهد رسید. چرا البته میدونستم. اما تا آخرین لحظه امیدوار بودم یه چیزی پیش بیاد که نشه . که بگم من خواستم و نشد. احساس میکنم راه نفسم بند اومده. ناخودآگاه چند قدم عقب میرم و میخوام برگردم. میخوام با پسرم پسر خودم برگردم خونه. بتول خانم انگار متوجه میشه. درد و پشیمونی رو میخونه تو چشام. بلندتر صدام میکنه. لحنش اینبار آمرانه ست . به ماشین اشاره میکنه و این یعنی پایان.

از تو کیفم عروسک و شکلاتای مورد علاقه ی پسرمو در میارم و میدم دستش. با اکراه ازم میگیره و پرسشگرانه نگام میکنه. میبرمش اون سمت خیابون. دستشو میدم دست بتول خانوم - مامان جون با بتول خانم برو تو ماشین منم زود میام- بغضم میگیره و نمیتونم به داستان پردازیم ادامه بدم ... باقیشو تو دلم میگم که واقعیته که چقد دوسش دارم که چقد خوشبختیشو میخوام که من مادر نالایقی نیستم که مجبورم که ... برای بار آخر بغلش میکنم و قبل اینکه صدای هق هق ام فضا رو پر کنه پا میذارم با قدمای تند به رفتن.

از پشت سر صداشو میشنوم که مظلوم شده و به بتول خانوم میگه نمیام! الان مامانم برمیگرده ... قدمهامو بازم تندتر میکنم و صدای گریه اش میپیچه تو گوشم. میخوام برگردم و دستشو بگیرم بریم خونه ... اما باز بخودم نهیب میزنم و پشت دیوار کمین میکنم ولی باز صدای گریه اش امانمو میبره که میگه مامان بخدا دیگه تو خاک بازی نمیکنم, مامان قول میدم, مامان ...

با چشمای تار از اشک دور شدن پسرمو برای همیشه میبینم ...

وقتی ا.ن باورش شد ۲۴ میلیون رای دارد!

2009-07-24T12:22:00.000-07:00

جریان از آنجا شروع شد که احمدی نژاد به نیویورک سفر کرد! از آنجا که بلاد آمریکا بسیار کفرآور میباشد در نتیجه هاله ای دور سر او را فرا گرفت تا مبادا به تقدس وی خدشه ای وارد شود.

هاله همیشه با ا.ن ماند و بزرگ و بزرگتر شد. تا آنجا که در عراق به هاله ی نورانیش حسادت ورزیدند و قصد ربودن این نخبه ی نورمند را کردند. اما بازهم هاله جان به دادش رسید و این عملیات ناکام ماند.

هر چه هاله بزرگتر و پرنورتر میشد دایره ی توهمات ا.ن هم پررنگتر میگشت. این روند ادامه داشت تا روز ۲۲ خرداد ۸۸ و انتخابات ریاست جمهوری که به اوج خود رسید. محمود کوچک تنها توانست دو رای را بخود اختصاص دهد یک رای را که خودش داده بود و دیگری را بابا خامنه ای

اما به برکت حضور هاله و تاکید بابا سیدلی آنهمه رای سبز کشک و یک دفعه برای دومین مرتبه و اینبار در عرض ۵ ساعت بسرعتی برق آسا ا.ن از صندوق ها بیرون کشیده شد و با بوی تعفنش حال ایران را دگرگون کرد و سبزهای ناز را پژمرد.

ا.ن خوشحال از نتیجه ی انتصابات در حالیکه روبروی آیینه قربان صدقه ی خودش میرفت و از باری تعالی میخواست که سر تعظیم فرود آورد که همچون بنده ای چو او دارد و در همین حین هم با هاله اش ور میرفت دچار حس خود شیفتگی مزمن شد و با خود گفت:

من که با مهدی جان در ارتباط تنگاتنگ هستم و مرتب از چاه جمکران به من ایمیل میدهد قربان صدقه ی اینهمه زرنگی و هوشمندی من میرود و هوای مرا دارد. تازه خودش گفته که اولین نفر از چپ من پشت سرش ایستاده ام! تازه ترش هم نه چک زدیم نه چانه ۲۴ میلیون آمد تو صندوق!

همینطور که در افکارش غوطه میخورد و هی به زوایای پنهان باحالیسم خودش پی تر میبرد ناگهان دندانهایش تیز از دوطرف دهانش بیرون زد و خون چکید و در اندک فضای چشمانش جینگی برق زد!

اینجا بود که رفیق شفیق و رابطش با کشورهای غرب را رو کرد. یک سور به خر زد و طی عملیات ضربتی خیلی شیک و تو دل برو مشایی را گذاشت کنار جگرش و هرچه بقیه سر و صدا کردند مثلا که چیزی نشنید.

دراین هنگام بود که بابا سیدلی برآشفت و گفت پسره ی قدر نشناس پیش قاضی و جینگولک بازی؟!

مگر یادت نیست که گفتم مشایی را انتخاب کن تا سر و صدا شود و بعد که من حکم عزلش را دادم تو بی چون و چرا میگویی چشم! تا همگان بدانند که حرف مقام معظم له و لورده همیشه و برای هرکس قابل اجراست! پس این قرتی بازیها از چه روی است؟

ا.ن مقادیری دماغش را با صدای بسیار بالا کشید و چشمان ریزش را ریزتر کرد و چینی به پیشانی انداخت و من من کرد و گفت: اصلا اگر راست میگویی تو خودت ۲۴ میلیون رای بیاور تا من بازهم حرف ترا گوش دهم.

دراین هنگام خر با دست راستکیش حقه ی تریاک را بسمت محمود پرتاب کرد و درست به وسط هاله ی ا.ن خورد و جرینگی آنرا شکست ... ا.ن باقیمانده ی هاله را از روی زمین جمع کرد و دید که بابا سیدخر خیلی خشمناک است.

ناگهان سیدمجتبی وارد شد و آمد که ا.ن را بگیرد و کتک مفصلی بزند اما محمود پا به فرار گذاشت و تا این ساعت که من مشغول نوشتن هستم هنوز ا.ن بدو کره خر بدو ...

شخصیتها :

خر: خامنه ای رهبر

ا.ن : احمدی نژاد

کره خر: مجتبی خامنه ای

آقای خامنه ای ! ماندن به چه قیمتی؟(نامه ای سرگشاده به خامنه ای)

2009-07-22T05:11:00.000-07:00

تو را چه سود از باغ و درخت

که با یاس ها

به داس سخن گفته ای؟

از کجا شروع کنم که ما را به آغاز این داستان ببرد؟

از دهه ی شصتی که تو رییس جمهورش بودی؟ ازقتل عام و تیرباران بگویم یا از اعدامهای گروهی هزاران دگرانديش، از گورهای دسته جمعی بی سنگ و بی گل، بی نام و نشان یا از خانواده هاشان که تمام آن سالها حقوقشان نادیده گرفته شد و دم نزدند که مبادا از دستشان بگیرید همان تکه زمینی را که باور داشتند عزیزشان را در بر دارد! که گرفتید و ویران کردید خاوران را، که حرمت مرده را هم نگاه نداشتید، اما ندانستید که خاوران قطعه ای زنده از پيکر زخم خورده ی تاريخ معاصر ماست که به ضرب بلدوزر نابود نمیشود. راستی یادت هست؟ تابستان ۶۷ را میگویم. حتما هست چون آنروزها هم فتوای جنون آمیز تو بود که اینچنین آذين تاريخی خونين و ننگين شد. آه! دهه ی شصت ... میدانی خامنه ای! من هم متولد همان دهه هستم! یکی از نهالهایی که جای گورهای زیر و رو شده کاشتید.

هرچند در کارنامه ی پلیدت ترور میکونوس و آمیا هم هست و از خونخواری هیچ کم نگذاشته ای، اما بگذار کمی از ۷۸ بگویم! ۱۸ تیری که ماندگار شد در تاریخ مبارزات مردمی که خسته بود از شلاق استبداد و برای نخستین بار پس از ۲۰ سال زبان به اعتراض گشود و به خیابان آمد. اما باز هم کشتار و اینبار دانشجوهای میهنم.

هی سید! میدانی که هنوز مدال شکنجه هایت بر تن نخبگان مملکت به یادگار مانده تا برگ دیگری بر تاریخ افتخارات خصمانه ات بیفزاید! خودت بگو از کجا دیگر بگویم که هر برگش درد است و ظلم. از غروبهای خونین اوین، از عزت ابراهیم نژاد و اکبر محمدی که خون ایشان هم بر گردن تست یا از احمد باطبی و بهروز جاوید طهرانی، که بهترین سالهای عمرشان به گناهی ناکرده در زندانهای سیاه تو سوخت . راستی شعارهای تیر ماه ۷۸ را که یادت هست . "خامنه ای حیا کن سلطنتو رها کن" ... صد رحمت به آنروزها! هنوز ته مانده حیایی بود که اشکی بریزی ولو تمساح ... در این ده ساله شاگرد مکتب کدام بی آبرویی بودی که اینقدر وقیح شدی مرد! آه چه میگویم؟ تو خود استادی و اینروزها احمدی نژاد کنار دست تو دکترای وقاحت میدهد به رادانها و فیروز آبادیها

نمیدانم با تمام این احوال چه شد که باور کردیم ما هم دموکراسی شکسته بسته ای داریم و به این امید که مفسده حقیر ابلهانه از سرزمینمان رخت بربندد پای صندوقهای رای رفتیم. عجب روزهایی بود! روزهای سبز، روزهای زنده و دلخوشیهای ساده و زودگذر. تو شادی ما را برنتابیدی و ما شیادی تو را!

۲۲ خرداد ۸۸! باز هم خون و اینبار ردپای تو عجب پررنگست.یادت هست قبلتر گفته بودم که چشمت را باز کن . ببین و بشنو پیش از آن که مجبور شوی با صدای لرزان بگویی صدای انقلاب مان را شنیدی . میدانی ! آنوقتها حتی به ذهنمان خطور نمیکرد ما کجا و انقلاب کجا! فقط رایمان را خواسته بودیم و به جستجوی اعتماد گم شده مان به خیابان آمدیم. آرام و بیصدا با دستهای برافراشته! اما باور کن خودت خواستی که بغض ما بشکند و سکوتمان فریاد شود و فریادمان خون

از این روزها هم برایت بگویم؟ شاید حافظه ی تو آنقدر ابله است که زود فراموش میکند و باز از فاصله ی شبی به صبح مبرا میشوی و با تقوا! اما نه مبرایی و نه با تقوا! مانده ای که چه؟ هیچکس ترا نمیخواهد! تنها شدی پيرمرد! ارتجاع مرگ تو نزدیک است. بترس از شعله های خشم مردم ستمکش و داغدیده ی کوچه خیابانهای شهر که دیر یا زود ترا خواهد سوزاند. بترس از سکوتی که پاسخش را با خون دادی! بترس از آن همه سیاهچال که پر شده است از بهترین فرزندان این آب و خاک! بترس از خاکی که تاب نمی آورد در آغوش کشیدن اینهمه جوانی و اینهمه زندگی را.بترس که ما بیشماریم! بیبن! ما همه سهرابیم، ما همه ندا و ترانه، همه فرزند کاوه ایم. غریو شبهنگاممان را بشنو و شهامتمان را بیبن که ستودنیت ...

"چنین نماندست و چنین نیز نخواهد ماند" از عظمت هخامنش تا ذلالت پهلوی، افتخار نادر و اقتدار جمشید. شاید عبرت گرفتی از جنگ ننگ آور خودخواهان تاریخ به قیمت شرف وناموس و وطن. اما نه! تو ضحاک تر از آنی که درس بگیری. تو با خون وضوی جنایت میگیری وقتی که ما مرثیه میخوانیم برای فرزندان در خاک خفته ی فریدون.

گیرم تو راست میگویی و حق با تو است و ابلیس یارانت! ما خسیم و خاشاک، ما اغتشاشگریم. ما ندا را کشتیم و به دیدن چهره ی غرف در خونش چیزی به اسم وجدان نداشتیم که بیدار شود. ما مادر سهراب را داغدار کردیم و شرافتی نبود که تکانمان دهد. ما ایران را عزادار زیباترین فرزندان آفتاب کردیم و چون دلالان خون، مست از پیروزی سور عزای مردگان جوان را بر سفره نشستیم. ما اینروزها سلاحمان را به رخ مردم بی دفاع میکشیم. ما تیر میزنیم و باطوم و مهم نیست که درست پشت سرمان یکی را نقش بر زمین کرده باشیم و رد دلمه بسته ی خون باشد و فریاد و آه و ناله و بغض و کینه!

باشد! تو راست میگویی! اما تو را به ایمانی که نداری و از ما هم گرفتی، تو را به شرافتی که ندیدیم داشته باشی، تو را به وجدان که آنهم برایت غریبه است، تو را به ناچیز آبروی تن ناقصت که از آن دم زدی و نداری، تو را به هر آنچه داری قسم! تو خودت باور میکنی؟؟ ....

که درازست ره مقصد و من نوسفرم

2009-07-16T16:44:00.000-07:00

داشتم فکر میکردم این هاشمی هم عجب موجود مرموزیست که تمام این۳۰ ساله اینقدر ناشناخته مانده . منکه ندیدم اینروزها هیچ سیاستمدار و اهل نظری بتواند از مضمون خطبه های فردای هاشمی تحلیل درست و با اطمینان ارائه دهد. هرکدام فرضیه میدادند، آنهم با چندین احتمال!

من بعنوان یک غیر کارشناس، که سیاست نمیداند وادعایی هم ندارد چشمم آب نمیخورد از این هاشمی، که بعد از سی سال پشت مردم در آید. مگر اینکه جانش به لب رسیده باشد از آقا مجتبی، یا تمام آتوهایی که دست این و آن دارد ندید گرفته باشد و مثلا بخواهد در این شلوغی خود رهبر و ولی شود که با این فرد، دور از ذهن نیست. ولی در این شرایط حساس تصور نمیکنم به این مفتی تریبون به هاشمی داده باشند تا از موسوی و مردم سبزش سخن براند و دفاع کند.

اگر هاشمی فردا به پشتیبانی جبهه ی سبز در آید چه بهتر برای او که فرصتی میشود برای جبران تمام این سالها که انگ خورد درست و نادرست، دزد شد و عالیجناب سرخ پوش و چه و چه ... اما اگر آمده باشد تا سنگ خامنه ای و نظام را به سینه بزند که هیچ.

میخواهم بگویم بهرحال ما چیزی برای از دست دادن نداریم. مهم این بود که ما سکوت سنگین ۳۰ ساله مان را شکستیم. با دست خالی رو در روی آنهایی ایستادیم که تا پیش از ۲۲ خرداد جرات نکرده بودیم حتی جواب تحقیرشان را هم بدهیم. ما تمام این سالهای سخت مطیع بودیم و انگار رضایت داده بودیم بر قضای ناگزیر گوسفند صفتی. حالا ترسمان ریخته و دست هامان در هم گره خورده . ما خون دادیم و هر قطره خون ریشه ی هزار جوانه ی سبز شد. مشتهای خشمگین را گره کرد و سکوت را فریاد .

حالا هم سبز نماد همه ی ماست. جدا از موسوی، سبز نماد جنبشیست که بغض دارد و کینه ی ۳۰ ساله . سبز، نه بزرگ به حکومتیست که تمام این سالهای خفقان جنایت کرد و کوچکترین اعتراض را در بطن خفه کرد. فقط و فقط به این دلیل که با هم نبودیم. اما این زمان فرق میکند. حالا ما همدیگر را پیدا کرده ایم و سبز رنگ اعترض است.اعتراض سه نسل داغ دیده که کنار هم ایستاده اند. اعتراض همه ی آنها که ۳۰ سال پیش ازین به دنبال جمهوری به خیابان آمدند، به دنبال آزادی و استقلال رفتند، اما دوباره دیکتاتوری نصیبشان شد با جنون لجام گسیخته ی قدرت،حبس، اعدام و گورهای دسته جمعی ... اینها مردمی هستند که خاوران دارند، خشم دارند، که آمده اند برای انتقام، که به روایت خودشان انقلابشان را دزدیدند، که رفقایشان را ، هم باورهاشان را دسته دسته سلاخی کردند. سبز اعتراض نسل ماست که آنروزها نبودیم یا اگر هم بودیم سنی نداشتیم.ما هرچند کم توقع تر از نسل پدر مادرهامان اما برنتابیدیم توهین غارتگران اعتماد را به شعورمان، که میخواستند رئیس جمهورشان را چهارسال دیگر هم به ما قالب کنند، تاب نیاوردیم به خون غنودن انسانهایی که از جنس ما بودند که تنها به جستجوی اعتماد گم شده شان با دستهای برافراشته اما خالی به خیابان آمدند، ساکت نماندیم از دیدن دستگیری وحشیانه ی بغل دستی که مثل من امید معصومانه اش را لگد مال شده می دید و هنوز انگشتانش جوهری بود. تمام اینروزهایی که دیدیم، کابوس شد و خشم و بغض و انتقام ...

میدانم همان که هنوز به ما نپیوسته فردا بلند میشود، که اگر امروز از دیدن صورت به خون نشسته ی ندا آه از نهادش بر نیاید فردا از شنیدن ضجه های مادر خونین دل سهراب بخود خواهد آمد.

من دقیق نمیدانم به کجا میرویم اما میدانم قدم اول را که سختترین هم بود خوب برداشته ایم ...

و ما ساده دل منتظر خبر خوش پروانه ها بودیم ...

2009-07-15T06:43:00.000-07:00

صبح از خواب برمیخیزی و مطابق معمول این روزهای اخیر اولین کار که میکنی روشن کردن کامپیوتر است تا باز با ولع بیفتی به جان اخبارها و هی صورتت درهم تر شود از پیش ... هنوز داغمان تازه است، هنوز فریاد ندا نترس بمان در گوشمان به تلخی آونگ دارد، هنوز خاک سهراب گرم است، هنوز ضجه های سوزآور مادرش طنین دارد، هنوز در شوک جنازه های ناشناس پشته شده در انبار تره بار هستیم و تو میخوانی که بازهم این توپولوف لعنتی قاصد شوم مرگ شد. که این روسیه ی لعنتی ... آه! مگر میشود!

۱۶۸ نفر، ۱۶۸ انسان، زنده زنده در آتش سوختند و این یعنی ۱۶۸ خانواده که بعد از این زندگیشان نابود میشود در فقدان عزیزشان که رفت که سوخت که مرد.

بعد هرچه میخواهم بدبین نباشم و این سانحه را به حوادث اخیر مربوط ندانم نمیشود. یک حسی میگوید عمدی بوده. که چندان هم پربیراه نیست. این ضحاکهای سفاک عادت کرده اند که درخت عمر حکومتشان را آبیاری کنند از خون بهترین فرزندان ایران زمین.

شنیده ام امروز فردا زادروز نامبارک و نافرخنده ی خامنه ایست. بفرما آقای ولایت وقیح! اینهم کیک تولد. ۱۶۸ شمع، ۱۶۸ زندگی، ۱۶۸ آرزو که با دم شومت خاموششان کردی تا به ابد ...

یکم

2009-07-14T17:34:00.000-07:00

بعد یک وقتهایی شب، خیلی شب که تعدادشان کم هم نیست، که سرت را روی بالش میگذاری و غوطه میخوری در افکار و اخباری که از صبح دنبالت کرده، و آنقدر دردناک بوده که هر ثانیه اش را گریسته ای، همان لحظه که میرود تا چشمانت داغ و سرخ بسته شود، ناغافل سیل کلمات است که هجوم می آورد به مغزت و میشود شعر ... از همانها که کامیار سفارش داده بود. تو هی تند تند شعر را در ذهن خسته ات شکل میدهی و تکرار میکنی که مبادا یادت برود و تمام این فی البداهه گوییت که زاییده ی درد است و پریشانی، فراموش شود. تمام این وسواسها باین خاطر است که صبح هرچقدر به مغزت فشار می آوری تا مثل شب قبل مرتبش کنی نمیشود که نمیشود.

اینها را مینویسم تا یادم باشد اگر بازهم شبی نصف شبی استعدادی غلیان کرد و باز شعری مطلبی نثری چیزی آمد، به مقابله با پدیده ی حاد کالیبریسم مبادرت ورزم که ذوق هرازگاه شبانه ام دچار سرخوردگی مفرط رو به زوال نشود !!

اینهم از این :

افتاد بر خاک

سهراب بی باک

غلتیده در خون

صد خس و خاشاک

رفته به حجله

عروس وطن

آزاد و رها

با کفن بر تن

ندای ایران

پر شد در افلاک

برد آبرو از

این قوم ضحاک

مهدی و ناصر

اشکان و آسا

شهید سبز ه

یک جنبش پاک

سوغاتی دارد

مادر یعقوب

یک پیراهن ه

سبز خون آلود

حنجره ی تو

چه گل نشان است

رنگ شقایق

یا به از آن است

در سینه ی تو

شکفت ستاره

مام وطن شد

گریان دوباره

بر پیکرت زد

بنفش ه کبود

آسمان هم شد

تلخ و بغض آلود

بالهایمان را

هرچند شکستند

راه پرواز را

اما نبستند

هر قطره ی خون

هزار جوانه

ریشه زده سبز

تا بی کرانه

ایرانمان را

تا پس نگیریم

دیگر محالست

آرام نشینیم

نامه ای به عرش

2009-07-13T07:58:00.000-07:00

سلام خدا خان

کم پیدایی عزیز! خوبی ؟ از حال ما اگر بخواهی نه! خوب نیست. دلمان بدجور گرفته و بغض فروخورده ای راه گلویمان را بند آورده. کابوس از دست دادن یاران و نزدیکان رهایمان نمیکند، اشک در چشمهامان خیمه زده، با اینهمه امیدواریم هنوز. نمیدانم تو الان در کجا هستی اما لابد فرسنگها فاصله داریم. من ایرانم. نامش تابحال به گوشت خورده؟ حتما اینجور است. آخر اینروزها همه ی روزنامه ها و تلویزیونها از دلاوری جوانان سرزمین من و از بی آبرویی حاکمانش سخن میگویند.

من فکر میکنم خیلی بالا رفتی خدا جان. آنقدر که زمینیان را نه میبینی نه میشنوی! لابد تو هم ازینهمه جور به تنگ آمده ای. اینقدر که بی خیال شدی. آخر مگر میشود اینهمه جنایت و اینهمه ظلم را دیده باشی و سکوت کرده باشی ... که چگونه اینروزها سفتی باطوم را روی تنهای ترد و جوان ما امتحان میکنند، که چطور خواهران و برادرانم بیگناه و معصوم در خون خود میغلتند، که آسفالتهای شهر چه گلگون است و خیابانها گواهند بر هرآنچه میگویم، خدا دیدی پدران و مادران را که تا به ابد داغدار شدند و حتی نتوانستند آنطور که میخواهند با عزیزشان وداع کنند، خانواده هایی که نگران و سرگردان بازداشتگاهها و تمام سردخانه های کشور را زیر پا مینهند در جستجوی جگرگوشه شان. خیلی درد دارد خدا. میفهمی؟ کمرت خم میشود یک شبه موهایت میشود مثل برف . درد از دست دادن فرزند، برادر، خواهر، پدر، مادر آنهم بیگناه خیلی سنگین است. درد بیخبری هم خیلی تلخ است . شاید اینها را ندانی، بس که تنهایی.

راستی خدا! ندا را چی ؟ میخواهی بگویی ندایمان را هم ندیدی؟ سی ان ان، اورونیوز تمام شبکه های خبری دنیا صورت خون گرفته ی ندا را نشان داد، همه دیدند و با ما گریستند. آنوقت تو که اینهمه خدایی ندیدی؟

ما که چیز زیادی هم نمیخواهیم. پس کجایی خدا؟ نکند روسیه تو را هم فریب داده باشد و سرت گرم معاملات نفتیست؟ منهم ساده ام ها ... اینروزها حقوق بشر و جان انسان کیلویی چند؟

خدا بیا نزدیکتر، شاید صدایمان بتو برسد. ما تمام این شبها دردمند و بلند همه یکصدا فریادت میکنیم اما جواب نمیدهی. ضجه های دلخراش مادر سهراب بر گور فرزندش را شنیدی؟ هرکه شنید دلش به درد آمد و اشک امانش را برید.صدای گریه ی مادران، صدای در خود شکستن پدران، صدای ناله ی دربندان ... آنها را چه؟ نه! نمیشنوی که اگر میشنیدی تاب نمی آوردی !

میدانی خدا جان! تو که غریبه نیستی. من اینروزها به خیلی چیزها شک کرده ام. حتی به تو! آنقدر که ته مانده ی ایمانم را هم بالا آوردم.

اصلا میدانی خدا! همیشه فکر میکردم تو خالق مایی، اما دارم به یقین میرسم که ما خالق توییم...

زيراكه مردگان اين سال. عاشق ترين زندگان بوده اند*

2009-07-12T08:12:00.000-07:00

دوست دارم از خواب بیدار شوم و ببینم کابوس بوده تمام این روزها و شبهایی که گذشت در ترس و اضطراب فردا چه میشود. دوست داشتم نگاه ندا آنهمه بیگناه آنهمه دلخراش هرگز در ذهنم ابدی نمیشد و آشنایی من با ندا جور دیگری صورت میگرفت مثلا در ادد لیست یک آشنا وقتیکه در صفحه های فیس بوک نام دوستان قدیم را سرچ میکردم. دوست داشتم سهراب اعرابی همانقدر سرشار از زندگی به دوربین عکاسی لبخند میزد و تولد ۲۰ سالگی را جشن میگرفت. دوست داشتم اشکان سهرابی به قولش وفا میکرد و خواهر و مادرش را هرگز تا به همیشه چشم انتظار نمیگذاشت و به خانه باز میگشت . دوست داشتم ناصر امیرنژاد اکنون در یاسوج کنار خانواده خستگی سال تحصیلی را از تن به در میکرد. دوست داشتم در کرمانشاه مادر کیانوش آسا از سر شادی هلهله ی دامادی سر میکرد نه هلهله ی سوگواری. دوست داشتم شلر خضری، دوست داشتم مصطفی غنیان، دوست داشتم مبینا احترامی، فاطمه براتی، مهدی کرمی، کسری شرفی، ندا اسدی، کامبیز شعاعی و همه ی آنها که رفتند، مانده بودند و من فقط دوست داشتم و آرزو میکردم که کاش بهای آزادی اینهمه سنگین نبود و سرزمینم اینهمه غمگین سیاه پوش نمیشد.

درسهایم تلنبار شده . شیر سر میرود و گاز را به گند میکشد، قبض امتحان مهلتش رو به اتمام است و هنوزپرداخت نشده و هزار کار دیگر که عقب میماند و حسش نیست. نه دیگر چای لیوانی کنار پنجره خوردنم می آید، نه تحلیل تخمی غیر کارشناسانه، نه کافه نشینی های بعد از ظهر و نه نسکافه های تلخ دونفره ... اینروزها که عجیب سخت میگذرد و سنگین انگار تمام دنیا در چهارگوش کامپیوتر خلاصه میشود و اخباری که یکی بعد از دیگری بدستت میرسد و شر میشود. دوست دارم بنشینم و یک رمان قطور دخترانه بگیرم دستم و سراغ اخبار نروم و فکر کنم همه چیز همه جا امن و امان است، اما مگر میشود خود را فریب داد وقتیکه هست و آنهم اینقدر ناعادلانه! مگر تصویر ندیده ی مادران و پدرانی که تا آخر عمر داغدار عزیزشان هستند، که بعد ازین زندگی نخواهند داشت، لحظه ای حصار چشمانم را ترک میکند؟ مگر یادم میرود که اینها هم پدرانی هستند و مادرانی از نسل مادر و پدرمن ! نسلی که به روایت خودشان سوختند در هیاهوی انقلاب و تلف شد جوانیشان در بلوای جنگ، که به سختی فرزندشان را به دندان کشیدند زیر خمپاره و موشک، در سخت ترین شرایط قحطی و تحریم بچه بزرگ کردند، با هر صدای آژیر حایل شدند که مبادا کمترین گزندی به فرزندشان وارد آید و افسوس ندانستند که یکروز گرم آخر بهار یا اوایل تابستان چه مفت و آسان در زمانی کمتر از یک دقیقه نوگل های امید و آرزوشان پرپر میشود و ثمره ی زندگیشان این چنین مظلومانه به خاک می افتد و تمام میشود.

كلي خشم و عصبانيت ، كلي بغض و اندوه مانده در دلمان.ما با نگاه نا باور فاجعه را تاب آورديم.من میدانم و ایمان دارم که یکروز اینها که بیرحمانه جوانانمان را سلاخی میکنند تقاص خواهند داد. تمامی آنها که آرام و بیصدا به خاک سپرده شدند سرشار بودند از شورو اشتیاق به زندگی و خاک سرزمین من تاب نمی آورد دفن اینهمه جوانی را، اینهمه شوق را و دفن اینهمه زندگی را ...

*(احمد شاملو)

باغبان اما، هیچ در فکر درختان نیست ... خود باغبان شدیم

2009-07-10T10:53:00.000-07:00

دیروز شروع آخری بود، شروع احتمال! ما از دیروز کمی حالمان بهتر است. هرچند پر هستیم از التهاب برای خواهران و برادرانمان که دستگیر شدند. همدردیم با تمام آنها که دل نگران چشمهاشان به در خشک شد و عزیزشان بازنگشت. که دیشب و دیشبها تمام مدت پلک برهم نگذاشتند بس که ازین بازداشتگاه به آن یکی رفتند، توهین و تحقیر شدند و آخر سر جوابی نشنیدند. هم بغضیم با تمام آنها که یک روز گرم خرداد یا شاید تیر به کسی که خیلی دوستش میداشتند خدانگهدار گفته بودند بی آنکه بدانند این خداحافظ آخرشان است.

ما نترسیدیم وقتی که از پشت‌بامها کلاشینکف میبارید و از خیابان باتوم. وقتی که تنفس میان ابر دود و گاز گم میشد، وقتیکه سبز را کبود میکردند و بنفش، یا سرخ میشد برای همیشه و جان جوانی که تمام میشد پیش چشمهای ناباور ... و همان لحظه تمام کانال‌های تلویزیون ضرغامی لرل هاردی نشان می‌داد.

یادمان نمیرود. حتی اگر بدعت گزاران سبز ما را یادشان نیست، سبزیم و امیدوار هنوز. دوست ندارم بشنوم که جنبش بي رهبر ره به جايي نخواهد برد. ما دست در دست باهم به خیابان رفتیم بی بیانیه. ما نترسیدیم چون همه با هم بودیم ، ثانیه به ثانیه تعدادمان بیشمارتر میشد بی آنکه کسی از ما آمدن را خواسته باشد. ما مدتیست که فهمیدیم غیر از خودمان دلمان به هیچکس گرم نباشد.

من بی آنکه تحلیل بدانم و سیاست، دیدم که اینروزها ما خود رهبر بودیم، ما ریشه دواندیم مقاومش کردیم. ما اینروزها خود باغبان شدیم

قصه‌های خوب برای خس و خاشاک های خوب

2009-07-09T14:41:00.001-07:00

قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب ... چند کلمه ای برای بچه‌ها و بزرگترها ... ظهر گرمای تابستانهای کودکی و کتابی که از دست نمی افتاد.

مهدی آذریزدی سهم زیادی در کتابخوان کردن خیلی از ما دارد.

یادت گرامی مرد قصه های شیرین کودکی ...

فردا بسوی آزادی ...

2009-07-08T16:01:00.000-07:00

از همان ۲۲ خرداد تمام شد. دیگر هيچ چيز مثل سابق نخواهد بود. ما تا به امروز فقط به جلو حرکت کرده ایم و این جلو یعنی همان آزادی. بارها و بارها نا امید شدیم، ترسیدیم، بهت زده شدیم ازین همه خونی که ندیده بودیم و در اندک زمان قدرت هضمش را هم نداشتیم. ازین همه آدم که مردند پیش رویمان و ما حتی نتوانستیم آنطور که میخواهیم گریه کنیم برای تمام آرزوهاشان که دفن شد، برای جوانیشان که اینهمه همسن ما بودند، برای تمام روزهایی که هنوز باید زندگی میکردند، برای خنده هایی که هنوز میشد سر بدهند از ته دل ... برای آنها که سبز بودند و سرخ رفتند، که سبزیشان هرگز فراموشمان نخواهد شد ... دل ما خیلی گرفته است! اما با همه ی اینها جا نزدیم.

ما هستیم هنوز. نسلی که لالایی کودکیش "دشمن بداند ما موج خروشانیم " باشد حق دارد نترسد به این سادگیها از باطوم از تیر و تفنگ از تهدید از توبیخ ... حتی نترسد از ترسی که هر از گاه و شاید بارها بسراغش آمد.

ما یادمان هست هر روز صبح که برمیخیزیم عزیزانمان را در سلولهای انفرادی تنگ بی پنجره. ما حواسمان هست به تمام دختران و پسران سرزمینمان که اینروزها تنشان آماج مشت و لگدهای خصمانه است. ما ظلمتان را فراموش نمیکنیم. دنیا فراموش نمیکند. اصلا مگر حافظه ی تاریخی بشر را میشود پاک کرد؟

ما دیگر حتی کاری به مجوز میرحسین هم نداریم. مجوز ما تمام خونهاییست که نه فقط اینروزها که این ۳۰ سال دادیم. مجوز ما تمام دربندان ما هستند که محکومند به دوری از زن و فرزند از مادر و پدر.که تلف میشود جوانیشان اینهمه بیهوده، که میسوزد آمال هاشان بهمین سادگی، که سفید میشود موهاشان در آنهمه سیاهی ... که تنها جرمشان آزادی خواهیست.

حالا هم به سندیت همین مجوز فردا بازهم دست در دست به خیابان میرویم . نه فقط تهران که تمام ایران که تمام دنیا که هر ایرانی ... پیش از آنکه خرداد هم گم شود میان آنهمه درس و کار. میان روال عادی زندگی. پیش از آنکه دوباره عادت کنیم به کتک خوردنی که فقط نوعش مهم بود، پیش از آنکه تمام شویم میان یاس و ترس، خردادمان را در ۱۸ تیر پررنگ کنیم به خاطر خونی که قول دادیم پس میگیریم، بخاطر همه آنها که رفتند، بخاطر تمام آنها که بعد ازین میروند، که نمیترسند، که فریاد میزنند، که بهای آزادی را میدانند ...

خدا خوابی ؟ نمی بینی؟

2009-07-01T08:55:00.000-07:00

خدا خوابی؟ نمی بینی؟
که با نامت، جوانانت
به سان برگ می ریزند
به دامان سیاه مرگ می ریزند

خدا خوابی؟ نمی بینی؟
و شاید آنچنان فرتوت و پیر و سرد و سنگینی
که دیگر هیچ دریایی به اعجازت پلشتی را نمی بلعد
و هیچ آتش به دست تو گلستانی نمیگردد

خدا خوابی؟ نمی بینی؟
و شاید بس که خودبینی
گمان کردی
که چون دیگر شریکی همچو فرعون روی خاکت نیست
و در دستان جلادان کتاب توست
کنون هنگام خواب توست.

خدا برخیز، بشکن آن سکوت مرگبار سالیانت را
ببین فرمان تو عرش تو را با بوی خون تازه آکنده
بر آن دشنه که در پهلوی یارانم فرو رفته کسی نام تو را کنده

خدا بشنو شباهنگام
که می خواند تو را بر بام
گلوی داغدار و تنگ یک مادر
به خون غلتیده فرزندش ز پا تا سر
و ماوایش بجز الله اکبر نیست
بگو گوش تو هم کر نیست

خدا خوابی ؟ نمی بینی؟
که داغ یاد تو دارد به پیشانی
کسی که داغ را بر سینه ی یاران نهاده
ای خدا یک جمله ی ساده!
که قرن ما سکوتت را نمی بخشد

تمام شد، اما نه برای ما! که برای آنها

2009-07-01T06:07:00.000-07:00

میگوید دیدی شورای نگهبان تائید نکرد؟ خب گور پدرش تائيد كرد يا نكرد. اصلا اگر غیر ازین میشد عجیب بود. ما توی تمام این سالها عادت کرده ایم به این قانون شکنیهای قانونی حکومت. ما توی تمام این سالها فهمیدیم که باید فقط و فقط دلمان به خودمان گرم باشد، که منتظر هيچ مجوزی هم نمانیم، که تنها ما پشت هم ایستاده ایم تا آخر. اگر غیر ازین بود که همه ی اینروزها خود را به خیابانهای شهر نمیسپردیم. خیابانهایی که تا دنیا دنیاست گواه نبرد نابرابر و دلیرانه ی ما خواهد ماند. ما خوب میدانستیم که هيچ شورایی ازین حکومت هرگز به پشتیبانی ما نخواهد آمد. از همان ۲۲ خرداد مطمئن تر هم شدیم. بهمین خاطر بود که به اتکای همبستگیمان به خیابان آمدیم ، نترسیدیم ، کتک خوردیم ، دستگیر شدیم ، خون دادیم ، مردیم.

حالا هم راه بازگشتی نیست. ديگر دير است براي جا زدن . خیلی دیر! اگر كوتاه بياييم خدا مي داند چه بلايي مي آورند سر موسوی و کروبی ،سر زنداني ها ، روشنفكر ها . اینها که حرمت مرده هم نگه نداشتند چه رسد به زنده ها ... بعد از اين مي كشند بي آن كه بفهميم ، زنداني مي كنند ، بي آن كه بشنويم . باید ادامه دهیم. خواب راحت دیگر نخواهد دید این حکومت.
من نمیخواهم بشنوم که دیگر تمام شد. تمام شد، اما نه برای ما! که برای خامنه ای، که برای این حکومت. برای ما که خرداد تمام نمیشود. برای ما خرداد شروعی سبز شد. شروعی که حالا حالا ها مانده تا پایانش.

اين روزها و اين خيابان ها که دیگر تمام نمي شود . من يادم نمي رود . من تا آخر دنيا يادم نمي رود اینهمه شور، به وسعت تمام تهران ، اين همه سبز ، به وسعت تمام ایران ... اين همه اميدوار .
من تا آخر دنیا الله اکبر های خسته و خشمگین را فراموش نمیکنم. من تا آخر دنيا فرياد « ندا نترس » را يادم نمي رود . فرياد آدم هايي كه باور نمي كردند يكي جلوي چشم شان ، اين همه بيهوده بميرد ، تمام شود . من يادم نمي رود خيابان ها را اين همه وحشت زده . يادم نمي رود ما را اين همه بي پناه ، اين همه بي دفاع ، اين همه حتي از ترس فرياد نزده .
بعد از اين خرداد ها آبستن اتفاق هاي بزرگند . خرداد ها همیشه تکرار خواهند شد. بعد از اين سال ها ، هر روزش خرداد است.

متولد دهه ی شصت ... نسلی که ما هستیم

2009-06-29T10:04:00.000-07:00

نسل ما، متولد شلوغترین دوره از تاریخ ایران بود. دوره ی نا آرامیهایی که میرفت تا حکومت بعدی را به حکومت قبلی تحمیل کند. نسلی که در بلوای جنگ بدنیا آمد و صدای گریه اش در هیاهوی تیر و رگبار گم شد. در میان انبوه عکس شهدا و کاروان پیکرهای نیمه تمام مفقود الاثرها قد کشید و چندان دیده نشد. نسل شیرخشکهای کوپنی، نسل تحریمها و تبعیضها. نسل قلکهای پول تو جیبی برای بچه‌های جبهه، نسل بادبادکهای کاغذی، نسل اجبار مقنعه از شش سالگی. نسل کتاب تاریخهای تحریفی و نصایح ناگزیر چهارصد صفحه ای امام. نسلی که عادت کرده بود به دم نزدن از تناقصهای خانه و مدرسه . نسل چوب دوسر نسوزی که بیست و دو بهمن ها با مدرسه به تظاهرات میرفت و تشویق میشد و عصر همان روز تحقیر و توبیخ میشد به جرم آستینهای کوتاه و موهای وحشی بیطاقت زیر روسری و شالها !

نسلی که ما بودیم ... نسل کم توقعی که اگر به موی سرش، به روسری و پوشش اش، به دورهمی های هر از گاهش ایراد نمیگرفتند میرفت که نسل سر به راهی بماند. نسلی که چیز زیادی نمیخواست، داشت عادت میکرد به آنهمه محدودیت که تنهامهم کم و زیادش بود. دلش به حاشیه ها گرم بود، به هر از گاهی تئاتر شهر رفتن، کتابهای ممنوع را از دست و بال دستفروشها درو کردن و این میانه فیلم به زبان اصلی دیدن و تحلیلهای تخمی غیر کارشناسانه.

نسلی که در به در پیتزای پیرونی میخورد و سپس تا آخر شب در گودو اظهارات روشنفکرانه اش را لیست میکرد و بلند بلند فروغ و شاملو میخواند. نسل بی‌آوازه‌ای که می‌رفت تا همین چند وقتِ پیش، تمام موجودیتش به شش و هشت‌های پراکنده در ضیافت‌ها و میهمانی‌های بی‌خنده و دود محدود شود. به دلخوشیهای زودگذر که اگر آنهم نمیبود هیچ چیز دیگری هم نبود.

نسلی که رضا داده بود به تقدیرش بر زاده شدن در مختصات محدودیت و با این حال میبالید به تاریخ کهنش و متعصب بود بر ذره ذره از خاکش. نسل ما هرچند سرکش، اما انتظار کمی داشت. نه پول نفت را خواسته بود و نه ادعای جاه و مقام، نه هیچ چیز دیگر. فقط خواسته بود که رئیس جمهورش را خودش انتخاب کند و این درخواست نه خلاف شرعی بود که بارها به استناد همان محکوممان کرده بودند، و نه خلاف قانونی که از آن دم میزدند و ما آنرا نمی دیدیم.

حالا همان نسلی که دست پرورده انقلاب بود، خس و خاشاک افتخارآفرینیست که آمده تا بغض ۳۰ ساله ی سرزمینش را بشکند. این نسل همان اغتشاشگر نجیبیست که میخواهد داد مظلومیت مردمانش را باز ستاند. نسل فرزندان انقلاب، که چشم و گوش باز کرده و ترسش ریخته. همان نسلی که تا پیش از ۲۲ خرداد در خود نمیدید رو در رویشان بایستد آنهم با دست خالی،و تنها سلاحش فریاد الله اکبری باشد که آن را هم تاب نیاوردند.

نسل ما زنده است، نه به آرمان، نه به کمال گرایی، که زنده است به توشه‌ای که هیچ چیز توان بازستاندنش را ندارد. نسلی که اخبار رسانش نه بی بی سی فارسیست و نه ضرغامی، که این نسل خودش رسانه است ... این نسل منست ! نسل ماست. نسلی که دیگر خاموش نخواهد شد و پیوسته خود را تکرار خواهد کرد.

پیش از آنکه بگوییم فرو ريخت پر ها نكرديم پرواز ...

2009-06-27T11:25:00.000-07:00

گیرم که قلبهامان، گلوگاه و سرهامان را نشانه گرفتید، اینقدر رنگ باختید که فهمیدید اینبار شلیک هوایی کارساز نیست. به قصد کش زدید و هي گردان گردان آدم ریختید توي خيابان ها . باز نترسیدیم. از یاد بردید که حق طلبی را بضرب باطوم و گلوله نمیتوان کشت. که این خونهای بیدفاع که اینگونه آسفالت خیابانها را رنگین میکند که ندای آزادی را از تنی سرد و سرخ به تنی گرم و سبز منتقل میکند فریاد مهارناشدنیست که در رگهامان جریان دارد. این سکوتهایی که اینگونه به زمین می زنیدشان، نعره هاییست که گوشتان را کر خواهد کرد. این بغض فروخورده ی ۳۰ ساله ی ایران است که سر باز کرده و دیگر تمامی ندارد. کینه هایی که بار زده ایم از این همه قربانی و نفرتي كه اين همه خون . دل ما خيلي پر است باندازه ی تمام ستمهاتان توی تمام این سالها و این یعنی خیلی زیاد. آن قدر كه نگذاريم ، بعد از اين راحت بخوابيد . آن قدر كه هميشه آماده باش ، هميشه گوش به زنگ بمانيد، حالا که رسم کردید آدمها از آدمها بترسند. ما اين زبان تهديد آميز را از خطبه هاي نماز جمعه ، از كيهان ، از فارس نیوز، از اخبار تان ياد گرفتيم . ما شاگردان خوبي بوديم و درستان را از بر شدیم.دل ما خيلي پر است ! ما توي اين سال هاي هي ديدن و صبوري كردن ، هي ديدن و به رو نياوردن ، درد كشيديم . آن قدر كه تا آخر دنيا فرياد داريم تا سرتان هوار كنيم . اینبار دیگر کوتاه نمی آییم، نه مثل قبلا ترها. این بار نمیبخشیم. نه حالا که کشته دادیم .حالا دیگر من توانايي دارم آدم بكشم. دست كم مي توانم تا مي خورند كتك شان بزنم . دیگر تمام شد اين مدنيت . با اين ها بايد با زبان ِ زبان نفهم ِ چماق به دست خودشان حرف زد . با زبان آتش و خون . والا ...

هرچند مرگ ِ برگ، سرودت کبود کرد باور کن! اين زمانه ی بيداد بگذرد

2009-06-24T12:19:00.000-07:00

چند روزیست که بغض رهایمان نمیکند. ته گلویمان را میسوزاند و به سختی فرویش میدهیم. اینها بهای سنگین آزادیست . آزادی که گریه ندارد ، شوق دارد ، هیجان دارد حتی حالا که بیش از همیشه چشمهایمان با طعم تلخ مرگ آشناست و دستانمان اینقدر بوی خون بیگناه میدهد.

حالا که اینهمه آمده ایم و اینهمه پیروز بوده ایم، اینهمه موفقیت را بیایید کوچک نکنیم. نگاه کن و بخودت افتخار کن. به سنگی که تنها صلاحت شده ست در برابر قمه و اسلحه و باطوم برقی. نگاه کن به ناچیز تکه پارچه ای که بینی و دهانت را میپوشاند در مقابل گازها و اسپریها و سپرهاشان. نگاه کن که با پای پیاده به این میدان جنگ نابرابر آمده ای و او سواره است تانک دارد و موتور و چه و چه. نگاه کن که هرروز با شهامت از خانه به میدان کارزار می آیی و او با ترس و این اصلا کم نیست. نگاه کن که در ازای یک نفر از ما صد نفر می آورند و این یعنی ما تا چه اندازه قدرتمندیم و به چشمشان رعب آور. نگاه کن که سی سال ما از آنها میترسیدیم، که سی سال بدیدنشان ناخوداگاه دستمان به روسریهامان میرفت. که ما را با هیبتشان، با موتورهای غول پيكرشان، با بسيجي هاي چفيه به گردن شان، با انبوه ریششان ترساندند و حالا ما با دستهای خالی و برافراشته با سینه های فراخ جلوشان در آمدیم. اینها حتی از سکوت ما وحشت دارند و چه خام بودیم تمام این سالها که اینقدر بزرگشان کردیم.

دست برداریم و انقدر نپرسیم آخرش چه مي شود ؟ نمیدانم هنوز، اما میدانم که بخودمان که به شما میبالم.

آخرش چه مي شود ؟ آخرش اینست که آینده ای میسازیم برای فرزندانمان، فرزندان وطنمان که تا سی سال دیگر در خیابانها تحت تعقیب پلیس ضد شورش قرار نگیرد و ندود و باتوم نخورد و از صدای موتور نهراسد. تا او با ترس اعتراضش را فرو ندهد. یاد بگیرد انسانی است که حق زندگی دارد. تا بتواند دوست بدارد و عشق بورزد . تا زندگی کند ، بدون ترس ، بدون تحقیر و در خاکی بماند که به آن تعلق دارد.

آخرش چه مي شود ؟ تمام شد . ۲۲ خرداد ۸۸ ، جمهوري اسلامي تمام شد . ديگر خواب راحت ندارد اين حكومت . دير يا زود مي گيرد دامنش را خونی كه ريخت و حرمتي كه شكست . خانواده هایی را که داغدار کرد و آه تمام دل هايي كه خالي كرد از وحشت و اميدهايي كه نا اميد كرد در تمام این سالها ... قانون دنیا اینست. ظلم رفتنیست. دير يا زود . به همين سادگي ...

نگاه مظلوم ندا همان درفش کاویانی کاوه است

2009-06-23T07:15:00.000-07:00

ضحاک شاهنامه را یادتان هست ؟ داستانش را که باید از خون جوانان میخورد تا گزندی به او نرسد. میخواهم بگویم این افسانه ایست که اینروزها در واقعیت ما آنرا زندگی میکنیم.

دیروز بعد از گوش کردن اظهارات کاسپین نامزد ندا وفتی به اینجای صحبتهایش رسید که مسئولان پزشک قانونی خواستند که بخش هایی از بدنش از جمله قسمتی از استخوان رانش را بگیرند، پزشکی قانونی نگفت برای چه کسی اعضا را می خواهد استفاده کند ... چقدر یاد افسانه ی ضحاک افتادم که چقدر به خامنه ای شبیه است و ندا که چه اندازه اسطوره ی مبارزه و آزادیست.

آخرین نگاه مظلوم ندا که مبهوت به من و تو و بهمه ی دنیا نگاه کرد همان درفش کاویانی کاوه است که مردم را به پشتیبانی فریدونها و جنگ با ضحاک می‌خواند.

و نعره ی خاموش ندا و نداها فریادی خواهد شد در گوش دیکتاتورهای زمان.

آهای طیفهای مختلف خارج نشین با شمایم

2009-06-22T07:10:00.000-07:00

ندا سلطان، ناصر امیرنژاد، مصطفی غنیان، سعید عباسی و مهدی کرمی ها نه مجاهد بودند نه سلطنت طلب و نه کمونیست کارگری . اینها جوانان آزاده ی وطنمان بودند که تنها ادعایشان حق خواهی بود، که با سکوتشان آزادی را فریاد زدند و در این راه از جانشان دریغ نکردند...

با شما هستم! آهای گردن کلفتهای دستمال گردن، که سی سال فقط شعار دادید و در عمل قدم از قدم برنداشتید. چه مرگتان شده است که کارتان هیچوقت مثل آدمیزاد نیست ؟
آهای میشنوید؟ با شمایم عقده ی میکروفونها که یادتان رفته چرا این روزها روبروی سفارتهای ایران گرد هم می آیید! که کور هستید و کر، که نازنین دختران و پسران سرزمینم را نمیبینید که چگونه با دست خالی، که چگونه اینهمه دلیرانه به استقبال مرگ میروند، که تن جوانشان آماج و حشیانه ی باطوم و قمه است، که سینه ها و گلوگاهشان مظلومانه پذیرای گلوله هاست

ایران زمینم اینروزها داغدار نوگلهای پرپر شده است. میخواهم بگویم شرم بر شما باد فرصت طلبان که خشتک همدیگر را جر میدهید اینروزها برای بالا رفتن از نردبام خون نداها ... که دست به یقه میشوید و جنگتان هنوز جنگ کدام پرچم و کدام شعار است .

بیایید بزرگ شوید و عاقبت یکروز از خواب برخیزید که امروز روز همبستگیست .

2009-06-21T13:19:00.000-07:00

این ندای آزادیست که سکوتش فریاد راهمان شد

بیاییم و خیابانی را که در آن به ضرب گلوله به زندگی اش خاتمه دادند ـ خیابان کارگر ـ ،به نام او ، خیابان ندای آزادی بنامیم .

*چه وحشتناك خواهد بود آن آواز كه از حلقوم اين صبر هزاران ساله برخيزد

2009-06-21T07:00:00.000-07:00

آزادی را با سکوت فریاد کردن عجب جرم سنگینیست در سرزمینی که ضحاکترینها حاکمش هستند

با بغض میگوید بیچاره مادرش ... آخر به کدام گناه این چشمان پر از امید بسته شدند آنهم با هزاران آرزو ... چشمانت را باز کن فرزند ایرانم .می دانم خسته ای.می دانم دل شکسته ای
می دانم رنجت بیش از این بود.می دانم

به سرخی خون رها شده از تنت روی این خاک لگد خورده ی مظلوم ... میدانم
قسم که می دانم.اما چشمانت را باز کن که رنجم می دهد.طاقت از کف بی کفم می برد چشمم می بارد از این همه نامردمی .

چشمانت را باز کن که خرابه خرابه دیده است و ویران ویران. حق با تو است ... راست میگویی . بخواب عزیز فرزند ایرانم! که باید خفت.باید خفت و پناه در برابر گرفت که روز های داغ و طاقت فرسای آخر بهار عجیب دشنه گرمای کویر تنهایی و بی پناهی در سینه مردمک چشم فرو می کند.

اینجا کجاست مرداد طهران؟یا نه بهمن تهران؟ یا خرداد ایران؟! هر کجا که باشد،عجیب بیمار است.بیمار بوده.مانده .... شاید باید ویران ویران کرد و از نو ساخت،بلکه اگر تولدی دیگر باشد این گونه ناقص الخلقه از آب در نیاید.

این بازیچه و یا این اصطبل راه دیگری می طلبد
تعویض تیمار گر در پی آرام آرام مردن حیواناتش دردی را دوا نکرده و نمی کند.شاید باید همه را سوزاند.طاعون و جنون شاید با آتش از میان برود.شاید.فقط شاید و باید همه را از سر نوشت

چشمانت را باز کن بزرگ بانویم، بزرگ مَردَم.تنها برای یکبار دگر !می خواهم ببینمشان.اشکم را در اشک و بغضت بریزم و من را با خود ببری.ببری آنجا که شاید هیچ نباشد اما اگر آن هم نباشد به از سیاهی و ظلمت جهل و نامردمی این تپه خاک خون آلوده است

ما همه با هم و همگام قصه را شروع كردیم ما همه با هم آرزوهامان را فرسوديم .

ما كوتاه نمي آييم ! نه حالا كه خون داديم
آسوده بیارام، خاطرت جمع نازنین فرزند خاک سرخورده ی من

شفيعي كدكني*

به نداهایی که نماندند نترسیدند و رفتند

2009-06-21T06:39:00.000-07:00

هنوز تا مرگ فاصله ی زیادی داشتی. هنوز مانده بود کلی آرزو با دنیایی از امید. و وای بر مادرت که شکست که میخواست رخت عروسی بپوشاندت ، جامه ی دامادی برت کند ... و پدر ، پدر که تا شد ... افسوس که شناسنامه ات را با مهری، به سادگی همه ی مهرها یی که می زنندمان ، روی خاک شرمگین خیابان ، باطل کردند. حالا مادر چطور کفن تنت کند و راضی شود آن تن جوان و برومند را به خاک بسپرد
ریحانه راست میگفت!مگر غیر ازین بود که خواسته بودی شناسنامه ای را که از تو دزدیدند پس بگیری ؟ مگر چیزی غیر از برگه ی کوچکت طلب کرده بودی که اینطور خصمانه و وحشیانه حنجره ای را که روزهء سكوت داشت به نشانه گرفتند. که ستبر سینه ات را گلگون کردند و عجیب شبیه بودی به گل لاله! تنت سبز بود و سرت سرخ. حالا به عینه میبینم و میفهمم که آنهمه لاله ها و شقایقهای وحشی داغدار دفتر نقاشی هفت سالگی از چه روی بود

حيف از آن همه خون ، از آن همه زخم . از آن همه تحقير ! طفلكي ماها ! چه بلايي آوردند سرمان توي تمام اين سال ها ! چه كوچك كردند آرزوهامان را

اشك كه حلقه مي زند توي چشم هایم که از گریه باز نمیشود ... به ياد شهيدانمان توي كوي دانشگاه ، ميدان آزادي ، خیابان کارگر و هر كجاي اين خاك

بی مقدمه : پست اول در وبلاگ دهم!!

2009-06-19T14:36:00.000-07:00

رهبر اقلیت ملت خاص کوتاه نیامد و آشکارا از احمدی نژاد حمایت کرد و انتخابات را تمام شده دانست (مگر برای رفع شبهه چند صندوق هم دوباره خوانده شود، یعنی کشک) کشتارها را هم به گردن موسوی و کروبی انداخت و محترمانه خواست این بساط جمع شود. قابل پیش بینی هم بود.اراجیف امروز خامنه ای در خطبه های نماز جمعه اگر اعلان جنگ تلقی نشود حداقل آب پاکی بود که روی دست تمام آنهایی ریخته شد که گمان میبردند شاید هنوز راهی برای اصلاح هست. خامنه ای با تن ناقص و آبروی نداشته ای که امروز از آن دم میزد نشان داد که وقاحت را بحد اعلا رساند. آنقدر که بعد از اینهمه جنایات روزهای اخیر بسیج را مظلوم قلمداد کرد. روز روشن را انکار کرد و تاریخ سفسطه را تکرار. بعد از کشته شدن مردم آمد و با دهن کجی به مردم گفت تحمل شکست سخت است و به کل خود را به کوچه ی علی چپ زد. آنقدر پشت گرمی داشت که نیازی نبیند به اشک تمساحی که در واقعهی هیجده تیر ریخته بود.فردا تمام ایران آبستن حوادثیست که شاید در امتداد آن زاینده ی فردایی نو باشد. از صبح تا بحال جایمان را انداختیم روبروی فیس بوک بالاترین و سایتهای خبری مختلف. خبرها را دریافت میکنیم و با دیگران قسمت میکنیم و... و احساس بیچارگی میکنیم دارم پراکنده نویسی میکنم ... میدانم ! اما نگرانتر و مشوش تر از آنم که بتوانم افکارم را متمرکز کنم ; میدانم این احساس در خیلی از غربت نشینان این روزها بدجور مشترک است. کاش میتوانستیم کاری بیشتر از این بکنیم . چقدر دوری از مرکز حادثه سخت است برای کسانی که دلشان در آنجا می تپد.

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد همه اندیشه ام اندیشه ی فرداست *

*مشیری
پ ن : قسمت این بود که اولین پست من در این روزهای حساس و شلوغ باشد. از بلاگفا 360 پرشین بلاگ تاااااا فعلا که اینجام :/